Bejaardensoap en ziekenhuisdraaideuren!!!!!!!!

11 jan 2008, 00:40 Zoooooooo het was me het dagje weer wel...vandaag met mijn vader naar het ziekenhuis geweest..
Ja alweer... naar het ziekenhuis!

Ik ben nog nooit zo vaak in het ziekenhuis geweest als de afgelopen twee jaar maar zolang het nog niet voor mezelf is vind ik het gelukkig niet zo erg..

Eerst vanochtend mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht, want de versnelling was kapot en dat fietste nu niet bepaald lekker..
Alsof je constant meedoet.... aan de tour de france, maar dan in de bergetappes...

Daarna lopend naar mijn ouders en snel een boterham gegeten, en later met het busje van Van Vliet naar het Amstelwijck Ziekenhuis toe.
Gelukkig geen drechthopper deze keer...

Daar aangekomen begon het al goed...we probeerden naar binnen te gaan door de draaideuren en kwamen samen klem te zitten in een hoek, mijn vader met zijn elektrische rolstoel en mijn been samen in een hoekje.

Met veel getrek en geduw kwamen we weer heelhuids uit die draaideuren en vervolgden onze weg naar de dokter waar mijn vader zijn moest..
Ppffttttt

Dat was deze keer e Dermatoloog omdat mijn vader onderzocht moest worden vanwege allerlei vreemde plekjes op zijn benen en hoofd.

Gelukkig was alles toch goed en we installeerden ons daarna weer snel met een bakkie koffie en een lekker stuk appeltaart erbij...MMmmm

Na even wachten kwam het busje van, van Vliet eraan en waren we op weg naar de uitgang en ja hoor....daar kwamen ze weer... die vervelende en lastige draaideuren..

Mijn vader ging er al zo snel doorheen voordat ik er erg in had, om een andere uitgang te kiezen, en het leek allemaal goed te gaan..tot...nee, neeeeeee he niet weer...


Ja hoor in het laatste stukje kwam hij alweer vast te zitten met zijn stoel, waarmee hij dus de hele deur blokkeerde en ik er ook niet meer doorheen kon lopen.

Snel zoeken naar een andere deur..
Een mevrouw zei, dat je aan de zijkant op een knopje moest drukken voor de zijdeur.

En ik drukte maar snel op het eerste het beste knopje wat ik zag, en wat helaas later het brandalarm bleek te zijn. ..oeps foutje...

Maar ik was in ieder geval buiten en kon bij mijn vader komen om hem te bevrijden uit zijn onmogelijke positie tussen de draaideuren.

Inmiddels waren er al diverse mensen aan komen rennen om mijn vader te helpen.

En een mevrouw zei : Oooooo de voetsteunen van uw rolstoel zijn afgebroken..en ja hoor...
Allebei de voetsteunen van zijn elektrische rolstoel waren afgebroken.

Dat was niet zo mooi..

Na even heen en weer getrek en geduw.. kregen we de stoel met mijn vader erin weer enigzins onbeschadigd uit de deur en reed de stoel met mijn vader erin, in het busje van Van Vliet wat al eventjes op ons stond te wachten..

En waren eindelijk terug op weg naar huis.

Wat een toestanden zeg...... het halve ziekenhuis was uitgelopen om ons uit te zwaaien.


Toen we thuiskwamen en de chauffeur de rolstoel uit wou laden bleek de stoel helemaal buiten werking te zijn.
Totaal geen elektriciteit meer, dus ook geen beweging meer in te krijgen.

Met alweer een hoop getrek en geduw kregen we mijn vader met stoel en al uit het busje en in de lift naar boven toe..alwaar de arme man eindelijk uit kon blazen in zijn eigen huis van al die toestanden.

82 jaar en dan gebeurt er zoiets?

Pfftt daar moet je toch wel even van bijkomen.

Snel de rolstoelservice gebeld en die kwamen heel snel langs om alles weer te repareren, zodat hij zijn stoel weer op een normale manier kan gebruiken.

Wat een dag.....Gezellig met je vader naar het ziekenhuis.

Je zou er een draaideurenfobie aan overhouden!

Aniet