maandag 22 april 2013

Boeken...wie kent ze niet...






Wie schrijft die blijft was een uitspraak van mijn vader..die hij regelmatig gebruikte.

Die uitspraak van hem is mij altijd bijgebleven..nu schrijf ik op mijn eigen blog, 
maar eigenlijk schrijf ik al van toen ik nog een kind was van 7 of 8..
zelfs toen al was ik gek op het schrijven van een ellenlang opstel.

Als jong kind in de zestiger jaren had ik zo'n mooi ouderwets leeslampje, wat jullie vast nog wel kennen.
En daar las ik dan stiekem bij tot heel laat in de avond soms..

Tot mijn vader soms onverwacht eraan kwam, dan deed ik gauw het licht uit en hield me slapend.
Helaas voelde hij dan aan het lampje wat natuurlijk loei heet was, en was ik weer eens een keertje betrapt met lezen en kreeg op mijn kop..maar dat maakte niets uit, want ook met een zaklamp onder de dekens kun je goed lezen, vandaar dat ik nu dus ook een bril draag...

Later had ik de fabelachtige droom om schrijfster te worden, ooit op mijn veertiende of zoiets,ben ik eens begonnen aan een boek over katten die van alles meemaakten, in de stijl van waterschapsheuvel maar na 35 bladzijden....heb ik de geschreven bladen weer weggegooid, het was toch niet echt wat ik bedoelde!

Ook gedichten heb ik heel veel geschreven, sommige zijn ook gepubliceerd in een jeugdkrantje 
waarvan ik vroeger meehielp met de lay-out... sommige gedichten heb ik nog altijd bewaard,
anderen versnipperd.
Eigenlijk kwam het schrijven nooit echt uit de verf of gunde ik mezelf er gewoon niet de tijd voor.
Ik was altijd bezig met 1001 andere dingen in het leven, zoals mijn drukke gezin met 4 kinderen,
en een grote tuin met veel bijzondere planten om bij te houden.

Daarnaast met allerlei jeugdwerk en taken op school als: 
Leesmoeder - zwemmoeder - overblijfmoeder - handwerkmoeder - biebmoeder enz.
Handwerken was en is een grote hobby en dan las ik natuurlijk ook nog veel boeken van andere schrijvers.
Van huis uit ben ik een gewoon een echte boekenwurm en dat is me ook wel met de paplepel ingegoten.

Mijn vader die arme man...kocht zichzelf werkelijk arm aan boeken, en las ook heel veel en
dat werkt natuurlijk aanstekelijk op je kinderen, zodat zij dat vaak vanzelfsprekend ook gaan doen.
Hij had ook verschillende boekenrekken in huis en toch altijd weer te weinig plaats voor de nieuwe boeken die er regelmatig bijkwamen, en dit herken ik ook bij mezelf.....precies hetzelfde verschijnsel....
Ik koop dus ook duidelijk net als mijn vader destijds.... te veel boeken!!!!

Ook ik verzamel al van mijn vroege jeugd af boeken en heb er inmiddels een paar duizend .
Iedere boekenzaak in deze omgeving kent mijn verschijning!
Op mijn 8ste  ben ik lid geworden van de openbare bibliotheek, die toen nog onder in het gemeentehuis van Alblasserdam was...met een voor velen vast nog wel een ....herkenbare oudere  vrouw met knot die de boeken uitleende..

Ik las echt van alles en nog wat, was overal en nergens in geinterreseerd en vreselijk leergierig.
Op school vond ik het vreselijk als er leesbeurten werden gegeven in de klas, en je moest luisteren 
naar een kind wat nog niet zo goed kon lezen... want dat duurde voor mijn gevoel eindeloos lang!
Juist die kinderen kregen heel vaak een beurt, en inmiddels had ik het boek dan al 3 x uitgelezen.

In later jaren ging ik samen met mijn vader naar de Slegte in Rotterdam, om daar lekker
op boekenjacht te gaan, dan kwamen we altijd met een volle tas ramsj terug.
En natuurlijk waren we lid van ECI en bestelden we  regelmatig boeken,via de post
met korting..het was altijd weer smullen als er een nieuwe catalogus uitkwam.


Ook kocht ik vaak boeken op rommelmarkten en dan vond je soms de mooiste exemplaren die nergens meer verkrijgbaar waren, een eerste druk of een boek met een speciale omslag.

Uiteraard las ik ook de nieuwste literatuur zoals Jan Wolkers ,Remco Campert en Maarten t´ Hart.
Om er maar eens enkele te noemen.....want je moest natuurlijk wel op de hoogte blijven!

Vele thrillers heb ik ook gelezen, voornamelijk Agatha Christie over Poirot, Miss Marple Tommy en Tuppence maar ook diverse anderen, uit verschillende landen.

Mijn 4 kinderen hebben weer diezelfde paplepel gekregen die ik ook had gehad, en zijn met boeken grootgebracht, iedere verjaardag, met sinterklaas en diverse andere momenten kregen zij als cadeau een boek, en vanaf hun tweede jaar een abonnement op dezelfde bibliotheek.

Iedere week gingen we 6 boeken lenen, daarnaast was er ook nog de schoolbieb, en de stripboeken van diverse overbekende helden zoals Suske en Wiske en Sjors en Sjimmie e.d.

Helaas zijn het niet allemaal fervente lezers geworden, maar ja, je kunt niet alles hebben!!!!!

Het zal jullie dan ook niet verwonderlijk in de oren klinken dat ik zelfs  later ging werken in...
je raadt het al...een boekenwinkel!
Als ik bij mensen voor het eerst in huis kom, kijk ik ook altijd wat er in hun boekenkast staat.
En als ze geen boekenkast hebben...dan heb ik de neiging om hard gillend weg te lopen...hellup..

Tegenwoordig heb je de E-readers, waarvan ik er ook eentje op mijn mobiel heb zitten.
Het leest best wel prettig, zeker op vakantie..als je geen zware boeken mee hoeft te zeulen en toch
wel zo'n duizend boeken bij je hebt op die reader.
Het is voor de vakanties een geweldige uitvinding, dat wel maar toch....maar toch...

Geef mij toch maar de geur van een echt pas uitgekomen nieuw boek..
Die overheerlijke geur van het nieuwe het onbekende niet weten wat er in staat,
en dan langzaam beginnen op de eerste pagina, opeens in het verhaal komen
en je gelukkig te voelen bij het weten van de vele pagina's vol met spanning die je nog te gaan hebt,
niets is te vergelijken met dat intense geluksgevoel!

Niets is heerlijker dan een boek met een nog onbekende bestemming...met een nog nieuw verhaal.
Lang leve het boek....

Anita


vrijdag 19 april 2013

Hallo lieve mensen die dit lezen...

Op dit blog zet ik al mijn stukjes over allerlei dingen...

Ik ben een moeder van 4 kinderen, gescheiden en heb ook een kleinkind een jongetje.
Handwerken is mijn grote passie en soms stukjes schrijven..
Verder houd ik van muziek en films en oude tv series en poezen.
Ook ben ik gek op serviesgoed en dat spaar ik dan ook.
Daarnaast lees ik veel... van thrillers tot biografieën en alles daartussenin.
Tot een jaar geleden heb ik 3 dagen per week gewerkt op kantoor, maar nu helaas niet meer.
Regelmatig pas ik op mijn kleinzoon, en ook zit ik op een haakclubje.


groetjes Anita
In Memoriam voor.... Marina van der Rijk              november 2012

Lieve Marina

Ik weet nog toen jij geboren bent dat je vernoemd werd naar dit liedje van Rocco Granata..dat was in oktober 1961,nu ben je sinds enkele dagen geleden overleden..het is niet voor te stellen zo jong nog.
Pas 51 jaar..

Mijn ouders hebben vroeger bij jouw ouders ingewoond in 1959, de eerste 6 weken van hun huwelijk, omdat ze nog niet in hun nieuwe huis konden...je broer Jan werd toen geboren,je had al een zus Jannie een zus Dini en een broer Theo( later Thea)
Mijn moeder heeft nog voor kraamverpleegster gespeeld bij de geboorte van Jan (1959) de jaren daarna kwamen je broer Frans ( 1960) en jijzelf( 1961) nog bij jullie gezin zodat er uiteindelijk 6 kinderen waren.

Inmiddels waren ook ikzelf (1960) en mijn broer Peter( 1962) geboren en vertoefden wij regelmatig bij jullie en ook jullie bij ons, vele leuke vakanties,verjaardagen en we haalden veel ondeugende streken uit zoals midden in de nacht van een grote kast afspringen, totdat mijn vader woest uit zijn bed kwam om ons te bestraffen.
Het waren zonnige zomers met veel pret, gezellig samenzijn met zijn allen.

Samen speelden we vaak gitaar en zongen daar liedjes bij, dat was jouw favoriete hobby.
Zo groeiden we op en later verloren we elkaar uit het oog, hoorden we soms nog alleen maar wat via onze ouders, jij maakte een hitje met "Annie hou jij mijn tassie even vast "en trouwde later en kreeg een dochter.

In de jaren daarna ging het niet altijd even goed met je, zoals dat in elk leven wel voorkomt, maar toch krabbelde je steeds weer op..tot nu je er niet meer bent...helaas.

Marina in mijn gedachten ben jij een stukje zon in mijn jeugdjaren, ik hoop dat je nu bent op een betere plek dan deze aarde vol met teleurstellingen, maar soms ook wel met kleine sprankjes hoop waarvan jij er eentje was tijdens je leven..ik zal nog vaak aan je denken....... Lieve Marina rust in vrede!


Anita



 Muziekwinkeltje  Maart 2013
Heel wat jaren geleden was ik werkzaam in de enige cd winkel die ons dorp toen rijk was..van Erik van Breda op het Makado.

Steeds als ik weer oude nummers hoor van vroeger moet ik daar aan terugdenken.
Het was een leuke tijd en ik heb er met veel plezier gewerkt, elke week de top 40
(die had je toen nog)..regelmatig kwam er iemand een bakkie koffie drinken of luisteren naar een nieuwe cd.
Veel mensen liepen zomaar binnen om even te snuffelen in de bakken vol met cd's en dvd's..een gezellig muziekje op de achtergrond,even een kletspraatje maken,een cadeautje voor een verjaardag of muziek uitzoeken voor een bruiloft.

Ook kwamen er mensen van de andere kant van het land om bij Erik een bepaalde cd te kopen..of te bestellen..Internet had nog niet zoveel klanten toen,en bol.com was nog in de maak..

Iedere week kwamen er allerlei nieuwe dingen binnen en moest ik die prijzen en opruimen of mensen bellen voor hun bestellingen.

Ook in Dordrecht waar Erik een tweede zaak had heb ik nog een tijdje gewerkt.
Dat was een totaal ander winkelcentrum dan het makado en je verkocht daar vaak weer heel andere cd's en dvd's..je had er heel andere klanten dan in Alblasserdam.
Maar dat was nu juist het leukste kantje van het runnen van zo'n winkel.

Het was een hele leuke tijd die nooit meer terugkomt zoals zoveel dingen in het leven eens voorbijgaan en niet meer terugkomen.

Later heb ik weer totaal ander werk gedaan..met andere mensen, ook heel leuk..maar toch lag mijn hart wel een beetje bij dat kleine winkeltje in ons dorp.

En ik moet er dan ook nog vaak aan terugdenken als ik muziek hoor uit die tijd.

Anita.

Diplomauitreiking in Rotterdam

3 jul 2010, 21:21
Enkele weken geleden is mijn tweede dochter Marijke geslaagd:graduate: voor haar eindexamen docent kunstzinnige vorming :graduate: aan de Willem de Kooning academie te Rotterdam.:hollandflag:

De diploma-uitreiking :babe: zou volgen op vrijdag 2 juli 2010 in de middag om 2 uur in het theater van de openbare Bibliotheek:bignews: te Rotterdam.

Samen met mijn oudste dochter Susan:boris: en haar 6 maanden oude zoontje Avner :baby: zou ik daar naar toe gaan.

We wilden met de auto:driving: naar de Kralinge zoom en vandaar verder met de Metro naar blaak.:driving: .vanwaar het 5 minuten lopen is naar de Bibliotheek...:skater:

Inmiddels was de temperatuur :icecream: opgelopen tot zo,n 35 graden, :toohot: :toohot: en we zaten plakkend en:toohot: klevend in de auto, ondanks de open ramen.

Avner zat in het autostoeltje:baby: en werd roder en roder..:slobber: een tomaat was er niets bij...het arme jochie...:nah:

Het zweet liep met druppeltjes van zijn kleine bolletje en toch zat hij nog steeds vrolijk te lachen...:marlinde:

Ik had een route uitgeprint, maar natuurlijk reden we verkeerd..:driving: maar na enige tijd kwamen we dan toch bij de Kralingse Zoom aangereden.:driving:

De auto geparkeerd en op naar de Metro, nog even geklunsd met het opladen:piggybank: van de chipkaarten, maar uiteindelijk stonden we te wachten op de goede Metro...althans dat dachten we...:-?

Helaas stapten we in de metro de verkeerde kant op.
Na 3 haltes kwam ik erachter dat we de andere kant op moesten:chinrub: dus snel uitgestapt..en weer opgestapt aan de andere kant de goede richting op.

PPPffftttt :nah: :shrug: dat was dus weer een echte Anita Act..:tomatoes:

In mijn hele leven heb ik al een richtingsgevoel van niets gehad en zelfs op mijn 50ste presteer ik het nog om in de verkeerde metro te stappen....:thefinger:

Ongelofelijk wat stom..:stupidme:

Uiteindelijk kwamen we 10 minuten te laat bij het theater maar nog net op tijd om te zien hoe Marijke haar diploma kreeg overhandigd met een :flowers: witte roos.

De hele diploma-uitreiking stelde niet veel voor...maar we waren gekomen voor Marijke en dat werd gelukkig wel gewaardeerd.
(k)

Avner was nog steeds heel lief en gaf geen kik.

Hij was een beetje afgekoeld en zat met een minder rood hoofd met zijn ritselboekje te spelen..:baby:

Ondanks de smorende warmte :shining: bleef hij lachen naar iedereen die in zijn blikveld kwam.

Na een drankje:cocktail: en een kletspraatje zijn we snel weer huiswaarts gegaan om de voetbalwedstrijd te bekijken van :wk2010: Nederland tegen Brazilië.:running:

Met zijn allen op de bank ....

Nico,Marijke,Janneke,Nanne en ikzelf geïnstalleerd met bier :cheers: en pinda's:pasta: keken we naar de mooie wedstrijd:hollandyell: waarin Nederland een geweldige overwinning behaalde en zo doorging naar de halve finale van het wereldkampioenschap voetbal.
:royal: :wk2010: :hollandflag: :hollandschmink: :hollandyell:

Susanne was naar huis gegaan want voor Avner :baby: was het inmiddels tijd geworden om te slapen,
dat kleine mannetje, was nog iets te jong om nu al van voetbalwedstrijden te genieten..

Dat komt vast later nog wel..net als diploma-uitreikingen
:playcar:
Anita

The Magdalene Laundry

19 jan 2010, 21:37
Enkele jaren geleden kocht ik de tweede cd Heartstrings and loose ends van :headphones: Leoni Jansen waarop het nummer staat van de Magdalene Laundry.

Prachtig nummer ....schitterend vertolkt... dit trof mij diep in mijn hart, omdat het heel mooi gezongen wordt maar ook vanwege de tekst over de geschiedenis van deze Ierse :washing: wasserijen, waarin zoveel onrecht is gebeurd zoals te lezen is in het onderstaande stuk.

Zelf ben ik katholiek opgevoed in een gelukkig en harmonieus gezin, met heerlijke herinneringen aan het katholieke sfeertje en dat er ook een andere kant aan katholiek zijn kon zitten heb ik vroeger nooit geweten...vreselijk en heel triest voor deze vrouwen en meisjes..ook wel genaamd de Maggies..

Er is een film over gemaakt met de gelijknamige titel die ik ook gezien heb, heel indrukwekkend...:watchingtv:

Het nummer is ook wel te beluisteren op You tube..:kilian: helaas... :'( niet de versie van Leoni.


The magdalene laundry

door Leoni Jansen

For seventeen years I`ve been
scrubbing this washboard
Ever since the fellas started in after me
My mother poor soul didn`t know what to do
The Canon said " Child there`s a place for you"
Now I`m serving my time at the Magdalen Laundry
I`m towing the line at the Magdalen Laundry

There`s girls from the country,girls from the town
Their bony white elbows going up and down
The reverend mother as she glides through the place
A tight little smile on the side of her face
She`s running the show at the Magdalen Laundry
She`s got nowhere to go but the Magdalen Laundry

Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain

I`m washing altar linen and cassocks and stoles
I`m scrubbing long johns for these holy joes
We know where they`ve been when
they`re not saving souls
What the red wine split what the
smooth hand poured
We`re squeezing it out at the Magdalen Laundry
We`re scrubbing it out at the Magdalen Laundry

Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain

Sunday afternoon when the Lord`s at rest
It`s off to the prom watch the waves roll by
We`re chewing on our toffees hear
the seagulls squawk
There go the maggies the children talk
Through our faces they stare at
the Magdalen Laundry
In our eyes see the glare of the Magdalen Laundry

Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain

Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain

Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain


Het verhaal van de Magdalene Laundries overgenomen van de vpro gids 2007  Patrick van IJzendoorn

Wees gehoorzaam, anders stuur ik je naar de wasserijen.” De meeste Ieren kennen deze dreigende woorden uit hun jeugd. Het klonk onschuldig, maar wat het precies inhield werd zeven jaar geleden duidelijk in Sex in a Cold Climate. Deze documentaire toonde de gruwelen binnen de zogeheten Magdalene Laundries, de Roomskatholieke opvoedtehuizen waar zeker dertigduizend Ierse ‘probleem’meisjes en –vrouwen door nonnen zijn tewerkgesteld, vernederd en misbruikt. De laatste wasserette van de ‘Sisters of Misery’, eentje in de hoofdstad Dublin, werd pas in 1996 gesloten. Dat betekent dat er binnen de Europese Unie, waar het Groene Eiland sinds 1973 deel van uitmaakt, jarenlang een quasi-gevangenisregime heeft bestaan dat associaties oproept met diverse strafkampen uit totalisataire regimes, en met Pasolini’s Salo, of de 120 dagen van Sodom.De naar de heilige Maria Magdalena, de gevallen vrouw die de woorden van Jezus als geen ander tot zich heeft genomen, genoemde wasserijen werden in de negentiende eeuw opgezet als opvangtehuizen voor prostituees. In de loop van de afgelopen eeuw zou de definitie van ‘gevallen vrouw’ drastisch verwateren. Dochters uit gebroken gezinnen, jongevrouwen die ongewenst zwanger waren geworden (niet zelden als gevolg van ontucht), weeskinderen en tienermeisjes die zo knap waren dat de kans op een ‘immoreel’ bestaan te groot werd geacht kwamen ook in aanmerking voor oneindige tucht. Deze bestond uit 12 uur per dag, zes dagen per week en 52 dagen per jaar schrobben, bleken en strijken, om tussendoor te worden vernederd en misbruikt door leden van de sadistische nonnenorde. Ze droegen ruim bemeten aardappelzakken, om hun postuur te verbergen. Bijbelse roepnamen als ‘Mary’ werden omgedraaid tot ‘Myra’. Onderling praten was verboden. Alleen spreken met God was toegestaan, maar deze zou vooral worden vervloekt. Voor de kerk viel het symbolische samen met het praktische: de vrouwen konden met het vuil van anderen hun eigen ‘zonden’ wegwassen, terwijl de kassa bleef rinkelen. Veel ‘Magdalena’s’ zouden tot hun, al dan niet zelfverkozen, dood opgesloten blijven. In strijd met de wet weigerde de kerk de sterfgevallen officieel aan te geven. In de jaren zeventig werden op het voormalige terrein van de Sisters of Charity in Dublin 133 anonieme graven ontdekt. Met het sluiten van de wasserijen volgden meer van zulke ontdekkingen. Het bestaan van zulke wasserijen beperkte zich niet tot Ierland, maar nergens zou het regime zo hardvochtig zijn, waarschijnlijk omdat in geen ander land de kerk zoveel vrijheid van de overheid kreeg als hier. De macht van de katholieke kerk in Ierland heeft onder meer te maken met het feit dat katholiek-zijn hier synoniem staat voor anti-Brits zijn.Een gebrek aan aandacht hebben de Magdelana’s de laatste tien jaar niet gehad. Joni Mitchell zong over hun lotgevallen, in Derry was een fototentoonstelling te zien, de historicus Frances Finnegan schreef met Do Penance or Perish een uitgebreid verslag en momenteel woedt er een debat over de authenticiteit van het gruwelverhaal Don’t Ever Tell van ex-Magdalena Kathy O’Beirne, een vraag die wordt bemoeilijkt doordat de kerk niet of amper bijhield welke Magdalena’s ze onder haar hoede had. Veel aandacht is uitgegaan naar de films Sinners van Aisling Walsh en vooral The Magdalene Sisters van Peter Mullan. Laatstgenoemde film, welke prijzen won in Toronto en Venetië, kreeg extra aandacht omdat hij werd uitgebracht ten tijde van de seksschandelen rond de katholieke kerk in Amerika. Hoe gevoelig het onderwerp in Ierland ligt bleek onder meer uit de beslissing van Mullan om, uit angst voor sabotage, in Schotland te filmen. Zo bleek het niet mogelijk te zijn om in de Ierse media oproepen te plaatsen voor Magdalena’s. Uiteindelijk zou een kwart van de Ieren de film zien.Zo’n bereik heeft Mullan’s voornaamste bron van inspiratie niet gehad. Tot op heden heeft de Ierse televisie Sex in a Cold Climate niet willen uitzenden. Van de tachtig sociaal-historische documentaires die Steve Humphries heeft gemaakt, is hij het trotst op dit eenvoudige ‘talking-heads’-document, welke deeluitmaakte van de Witness-reeks op de Britse zender Channel 4. Meteen na de uitzending belden 450 ex-Magdalena’s een speciaal ingesteld telefoonnummer. Eerder had het Humphries grote moeite gekost om ex-Magdalena’s te vinden die wilden praten. Zeker degenen die nog in Ierland woonden bleken doodsbenauwd te zijn om hun mond te openen, wellicht omdat niet alleen de kerk, maar ook de politie, de kinderbescherming, rechters en de eigen familie bij dit heropvoedschandaal betrokken waren. De vier vrouwen die aan het woord hebben Ierland achter zicht gelaten. Onder hen Phyllis Valentine, die naar het oordeel van de pastor zo aantrekkelijk was dat ze een groot gevaar liep op een zondig leven. Om die reden werd de toen veertien jaar oude Phyllis naar de Magdalene Laundry in Galway gestuurd. Ze vertelt hoe ze daar door de zusters werd geslagen door de leren riemen die ze om hun middel droegen, waarna ze zichzelf onherkenbaar terug zag in de spiegel. Brigid Young belandde in een aan de Magdalene Laundry van Limerick gelieerd weeshuis. Ze herinnert zich hoe de vrouwen regelmatig door de nonnen werden uitgekleed en vernerderd. Een bezoekende priester maakte zich schuldig aan verkrachtingen. Het meest trieste verhaal komt uit de mond van Christina Mulcahy die, terwijl ze hem de borst aan het geven was, in 1940 van haar tien maanden oude (buitenechtelijke) baby werd gescheiden. Na drie jaar wist ze te ontsnappen, maar het zou nog 55 jaar duren eer ze haar zoon zou terugzien.Waar Mullan, een PPR-achtige katholiek, de oorzaak zoekt in een bizarre interpretatie van het begrip zonde en het bestaan van een veredelde theocratie in Ierland, daar is Humphries een stuk kritischer over het conservatisme binnen het Roomse geloof, vooral waar het gaat om seksuele voorlichting en voorbehoedsmiddelen. Vanuit de kerk zelf is wisselend gereageerd op alle onthullingen. Het Vaticaan noemde de beschuldigingen leugenachtig, maar verschillende aartsbisschoppen, zoals die van Glasgow, hebben het onrecht toegegeven. De Ierse regering heeft indertijd een onderzoek gelast, maar daar is tot op heden weinig meer van vernomen.

Anita

Waar blijft de tijd?

 Waar blijft de tijd....?   De laatste dagen denk ik vaak aan vroegere tijden..de jaren 70 waarin ik opgroeide in hetzelfde dorp waar ik nu ...