Waar blijft de tijd?

 Waar blijft de tijd....? 

 De laatste dagen denk ik vaak aan vroegere tijden..de jaren 70 waarin ik opgroeide in hetzelfde dorp waar ik nu nog steeds woon. Nooit weggeweest dus..in al die jaren. Hier gebleven wel in een ander huis..en later weer verhuisd..en nog een keer..maar nog steeds in hetzelfde dorp. Als ik op straat ben kom ik altijd heel veel vrienden en bekenden tegen..mensen die deel hebben uitgemaakt van mijn leven. Die ik ken van de school..het werk..uit mijn jeugd..de kerk..of buren...of vanuit de winkels waar ik gewerkt heb..of van kantoor..clubs..handwerken..of wat dan ook. 

Inmiddels woon ik hier dus al 60 jaar..en heb heel veel zien verdwijnen. Alblasserdam is zo veranderd door de jaren. En overal waar ik kom liggen herinneringen. Bij de boezem waar ik vroeger gezwommen heb..het makado waarvan ik nog weet dat het gebouwd werd in 1972..toen er nog geen dak op zat..de stormlamp..vergulde paard..het keldertje..de tjalk..en later parcival..allemaal verdwenen..is er uberhaubt nog wel iets voor de jeugd van tegenwoordig? 

Huig Boele..Jan Nederlof..Snackbar den Dam..waar ik in mijn jeugd een kroket ging halen..mijn eerste borduurwerkje bij het winkeltje van Dekker..de kermis...de paardemarkt..zoveel winkels die verdwenen zijn door de jaren heen. Zoveel vrienden van vroeger, die er al niet meer zijn..bekende mensen uit het dorp. Zoals..Pieter Verkade..Gekke Antje..Jan Dekker..Slager de Jong..Kees de ijsboer...Erik van Breda...waar ik jaren heb gewerkt. En nog zoveel andere mensen van weleer. Mijn beide ouders die ik nog regelmatig mis.

Soms overspoelen al die herinneringen van vroeger mij..en denk ik aan wat geweest is en nu voorgoed voorbij. En aan hoe het nu is in deze tijd..met de corona..zo afstandelijk..bang voor elkaar...de anderhalve meter maatschappij.. Daar zal ik nooit aan wennen..en daar wil ik ook niet aan wennen. Mensen die als robots naast elkaar leven! Wat kan ik dan naar vroeger verlangen.

En hoe gaat deze toekomst worden voor mijn lieve kleinkinderen..vreselijk..wat een vooruitzicht..wat een wereld..door mijn geloof heb ik gelukkig nog hoop dat daar verandering in gaat komen..daar vertrouw ik dan ook op. En de mooie herinneringen aan vroeger..die blijven gelukkig..daar kan ik met een lach aan terugdenken..aan de mooie Alblasserwaard waarin ik ben opgegroeid..en die natuur is er nog steeds..om mij heen...daaruit haal ik ook steeds weer nieuwe kracht...om door te gaan. 

De eenden..het riet...de vogels..de wilde bloemen..het mooie water..de blauwe wolkenluchten..hazen in het weiland. Kijk naar de kleine dingen in het leven..en houd je daaraan vast..wees tevreden met alles wat je hebt en krijgt..iedere dag opnieuw..door of uit Zijn Hand..en laat je niet bang maken door de corona gekte...want ook dat gaat weer voorbij uiteindelijk op een dag! Anita

4 en 5 mei

Geboren in 1960...ben ik echt ook een kind uit die tijd..de jaren 60 en 70..daarin groeide ik op.

De tijd van welvaart en toen alles nog kon.
De groei en wederopbouw van Nederland.
Alles werd vernieuwd en mooier en groter gemaakt...eigenlijk kon het niet op in die jaren.

Op mijn 16de een brommertje..toen nog zonder helm en zonder rijbewijs..dat was nog normaal in die tijd..raar eigenlijk...nu allang niet meer.

Televisie was ook nog niet zo gewoon..en Internet stond nog in de kinderschoenen.

Ik was een kind van na de tweede wereldoorlog..die was toen al 15 jaar voorbij..maar regelmatig werden er nog oorlogsmisdadigers opgepakt..gezocht naar en bewakers en diverse andere verraders die in de concentratiekampen hadden gewerkt.

Met mijn vader samen volgde ik alles wat met de tweede wereldoorlog te maken had..kocht heel erg veel boeken..over diverse onderwerpen zoals de jacht op de joden die massaal werden afgeslacht...over de kopstukken naast Hitler op de obersalzberg..en in Berlijn..over de onderduikers..concentratiekampen..zag honderden series en documentaires hierover.

Ook hoorde ik verhalen van mijn vader en opa en andere familie...en las ik vaak dagboeken over mensen die het aan den lijve hebben meegemaakt...zowel aan de slachtofferkant als aan de daderkant.😖🙁😟

Op de een of andere manier fascineerde het me heel erg..alles wat te maken had met die oorlog..alsof ik het zelf beleefd had...misschien ook wel doordat mijn vader het er zo vaak over had.. een soort doorgeven van de geschiedenis...van zijn geschiedenis.🙂

Toen ik later getrouwd was en 4 kinderen kreeg werden er altijd rond 4 en 5 mei diverse oorlogsfilms bekeken..en mijn kinderen klaagden er dan ook nogal eens over toen ze ouder werden...Nee he Ma... niet alweer een oorlogfilm..😉😣

Inmiddels heb ik wel zo'n beetje iedere film gezien die uitgekomen is na 1945..en valt er niet zoveel nieuws meer te ontdekken.

Hoewel er soms toch opeens weer iets nieuws verschijnt..of ze dingen ontdekken..wat daarvoor nog niet was vrij gegeven.😊

Nog steeds verschijnen er honderden boeken en documentaires over de tweede wereldoorlog.
En ik vraag me wel eens af...zou ik nu de enige zijn..die daardoor gefascineerd wordt?

Er is zoveel geleden door het Joodse volk..maar ook door zigeuners..homofielen gehandicapten...en andere mensen die als minder werden gezien in die tijd.😣🙄

Maar ook aan de Duitse kant waren er hele jonge kinderen die vergiftigd werden door de hele nazi ideologie..gehersenspoeld..waardoor er een bepaalde weerstand in hun gedachten kwam.. tegen mensen die anders waren.😥

Nog later las ik ook meer over de Russische geschiedenis met Stalin en de goelagkampen.
Ook dat was een afschuwelijke tijd waarin heel veel onschuldige mensen de dood vonden.

Om nog maar te zwijgen over Indonesie..de Jappenkampen..e.d..Sarajevo..en ga zo nog maar even door...😖😞😟

Wat is er in de eeuw waarin wij leven en de eeuw daarvoor al vreselijk veel oorlog geweest.
En het houdt maar niet op...😥😣
Wat staat mijn kleinkinderen nog te wachten?

Gelukkig zijn er ook nog steeds iedere dag mooie dingen..schijnt de zon nog steeds en kunnen we genieten van de natuur om ons heen..en van de onschuld van kleine kinderen.😉👶🏻👦🏻👧🏻

Wij hebben het nog goed..kunnen genieten van veel dingen in onze levens...en zelfs van een boeiende oorlogsdocumentaire..maar hopelijk leren we ook van onze geschiedenis..om het beter te doen..en elkaar te accepteren zoals we zijn..want goed beschouwt heeft iedereen wel eens rare kronkels in zijn gedachtengang.

En zijn we gewoon allemaal hetzelfde van binnen..dus heb respect voor de ander...en leer van de oorlogen die zijn geweest.😘

Veroordeel mensen niet omdat ze anders zijn..maar leer ze kennen zodat je ook hun achtergrond leert begrijpen...en daardoor snapt dat ze van binnen eigenlijk hetzelfde zijn.😁😘

Kerstmis 2018

Ik weet nog dat mijn vader vroeger geurende dennetakken achter het grote schilderij met schapen schoof...wat bij ons in de kamer hing schuin boven de schoorsteen.
De kachel werd flink opgepookt met echte kolen..en de overgordijnen dicht.

Hier en daar werden van die papieren kerstklokken opgehangen...meestal in het rood.

En tenslotte kwam de kerststal van mijn opa tevoorschijn..een handgemaakt stalletje met een prachtige zachtblauwe engel die er boven hing met vrij grote vleugels.

Daaronder hing een donker bordje waarop in goud de letters : Gloria in Excelsis Deo stond..wat het betekende, wist ik toen nog niet...maar het zag er zo mooi feestelijk uit..met die vleugels van de engel eroverheen.

Volgens mijn vader had mijn opa het stalletje ergens in de jaren 30 van de vorige eeuw gemaakt van dikke takken en riet.

Er werd stro en wat zand in gelegd..en daarop stonden Jozef en Maria, en het kindje Jezus in een klein kribje met een stro.
Verder natuurlijk de herders met schapen.
De os en de ezel en de drie koningen....met mooie geschenken.🤩

Hij hing ook een lichtje voor de stal zodat je erin kon kijken..en nog wat kersttakken op het dak van het stalletje.

Het rook dan ook zo lekker in huis naar dennentakken...heerlijk was dat...🌲🌲

Dikwijls vierden we de kerstdagen bij mijn tante en oom in Breda waar we met zijn allen een complete maaltijd kregen na het bezoeken van de nachtmis...dikke plakken kerststol met echte roomboter en warme chocolademelk en natuurlijk chocolade kerstkransjes.
Heerlijk vers brood met allerlei beleg.

Die sfeer als we met zijn allen rond de tafel zaten was zo geweldig.. zo feestelijk en er was echt een saamhorigheid...die ben ik mijn leven lang niet vergeten.
Op die avond/nacht vierden we echt Kerstfeest en de geboorte van het kindje Jezus.

En alle Kerstfeesten daarna waren nooit zo glansrijk en mooi als die ene maaltijd met mijn familie en mijn ouders en broer Peter....na die nachtmis vol kerstliederen... in het donker naar huis lopen... dan die gedekte tafel met kaarsjes..samen een...verbonden door het kerstkind... en al het feestelijke van die stille kerstnacht in de jaren 60.

Wat kunnen jeugdherinneringen toch mooi zijn en een tijd in je geest oproepen die reeds lang voorbij is..maar die je toch nog zo goed kunt zien achter de luikjes van je verleden.

Dan hoor ik in gedachten weer de kerstklokken klinken..en komen we al zingend uit de kerk vandaan, om dan samen met al die mensen die er nu allang niet meer zijn (op enkele na ) dan het kerstfeest te vieren uit mijn jeugd.🍽☕

Iedereen gezegende Kerstdagen toegewenst
met in gedachten de mensen die hier nu niet meer zijn maar in ons hart nog wel.😘😘

Vanmiddag deed ik boodschappen bij de Aldi in Nieuw Lekkerland, nadat ik op bezoek was geweest bij mijn oudste dochter Susanne. en mijn 2 kleinzoons Avner en Timon.

Naar buiten rijdend op mijn scootmobiel sprak, een man met een vriendelijk gezicht mij aan,en vroeg of ik jaren geleden rond het Scheldeplein had gewoond in Alblasserdam ?

Dat klopte zei ik en we kwamen al snel in gesprek over de oude buurt waar ik ben opgegroeid.

Allerhande namen van mensen die daar toen ook woonden kwamen naar boven drijven.

Wat een gezellige tijd dat was geweest...weet je nog wel oudje...haha

Altijd buiten spelen met heel veel verschillende kinderen...stoepranden e.d

Het Scheldeplein is een klein winkelcentrum in de wijk Kinderdijk in Alblasserdam..de plaats waar ik woon al sinds 1960.

Buiten spelen was heel normaal in die tijd.. tegenwoordig ook nog wel, maar toch worden veel kinderen van nu vaak in beslag genomen door alle media zoals tv telefoon en internet.

Dat kenden wij vroeger niet...wat een verademing was dat zeg...

Als we bij mijn opa logeerden in de grote vakantie in Zegge..Brabant..dan hadden we zelfs een heel bos voor ons zelf, om in te spelen en hutten te bouwen..heerlijk was dat...bessen plukken om jam van te maken.

In de wijk Kinderdijk waar ik vroeger, en nu nog steeds woon, was ook een klein winkeltje in een garage..dat kon toen nog...en daar kocht je dan een ijsje voor een dubbeltje!

Ook waren er regelmatig viswedstrijden langs de wetering..een sloot aan de weilanden waar op zulke dagen dan wel 40 mensen zaten te vissen...en wie ving de grootste vis?

Ik ving dikwijls alleen boerenlulletjes.....zo werden de kleinste visjes genoemd.

Daarna was er een prijsuitreiking in de schuur van Jan Prins, waar iedereen dan bij elkaar zat met een hapje en een drankje..heel gezellig...een echt buurtfeestje.

Er was ook vaak een man bij die als hij een beetje teveel gedronken had.... over zijn zakdoek ging springen..dat was, voor ons kinderen dolle pret natuurlijk !

Mijn jongere broer Peter deed ook meestal mee, en die ving wel eens een grotere vis en durfde hem ook zelf van zijn hengel af te halen...dat vond ik vaak toch wel griezelig.

Het was een mooie tijd toen in die jaren 60 en 70.

Ik heb een mooie jeugd gehad in die wijk vroeger..en woon er nu nog steeds.
Met uitkijkjes op de molens van de kinderdijk ben ik daar opgegroeid.

Met heerlijke slootjes en de boezem waar we in de winter op konden schaatsen, eerst met een stoel en houten schaatsen en later op kunstschaatsen.

En iedere zondag een wandeling met mijn vader en broer over de molenkade...met aan het eind van de wandeling een ijsje..zo slim was mijn vader wel haha

Altijd toeristen daar bij die molens..hele bussen vol..je hoort er wel 8 verschillende talen soms.

Het zou leuk zijn eens een reunie te houden met al die oude mensen van vroeger, maar helaas zijn er daar al heel veel van overleden..dus dat wordt lastig denk ik.

Maar terugdenken aan mooie jeugd herinneringen is ook leuk zo af en toe...

In
Anita
nmiddels zijn we alweer een tijdje verder, en het leven gaat door..verbaasd maar ook heel blij en dankbaar kreeg ik precies een jaar later op 9 januari...de dag waarop ik bijna ben doodgegaan een mooie gezonde kleinzoon Timon!
http://anietje1960.blogspot.com/ Wat een Zegen is dat en wat een liefde van God, dat Hij mij zo laat blijken veel van me te houden ondanks alle fouten uit mijn verleden en alle misstappen ooit begaan..

Wat een onvoorstelbare liefde is dat...ik ben er stil van.

Genade zo groot als God is..dat heeft hij al vaker bewezen in mijn leven.
Wat een geschenk na mijn leven ook nog een nieuw leven....

Anita

Ik ben Anita van Vlimmeren...op dit moment

56 jaar oud gescheiden moeder van 4 kinderen van 32 en 30 en 28 en 18..en 2 mooie kleinzoons.


Mijn hele leven heb ik al last van bronchitis...iedere winter veel hoesten dus daarnaast ook allergisch voor diverse planten en dieren...vanaf september 2014 liep ik al met flinke hoest en benauwdheids klachten hiervoor had ik in oktober al een antibiotica kuur gehad...hierna was er een lichte verbetering met hoesten...alleen had ik al maanden het idee dat ik niet goed kon doorhoesten...alsof er iets op mijn borst zat wat maar niet wegging..ook werd ik af en toe flink benauwd en kon eigenlijk steeds minder...omdat de bronchitis inde familie zat en mijn vader vroeger ook wel vaak hoestte en ziek was..bleef ik doorlopen..heel eigenwijs natuurlijk...want eigenlijk had ik allang weer naar mijn huisarts moeten gaan...dat had de huisarts ook gezegd..als het niet over ging dat ik terug moest komen...


Maar ja zo gingen de maanden verder...

tot ik op

vrijdag 9 januari in de avond rond 9 uur thuis duizelig werd en flauwviel...mijn vriend Ed belde direct 112 en er kwam een ambulance en ik ging met spoed flink aan de zuurstof naar de eerste hulp in het ziekenhuis...


Al daar aangekomen kreeg ik allerlei onderzoeken e.d...daar kwam al snel uit de volgende dag dat mijn longen helemaal vol zaten met embolieën...en dat er waarschijnlijk ook een ruiterembolie in mijn longen zat...foute boel

dus...gelijk aan de zuurstof en bloedverdunners en heel rustig aan doen...ik lag dus nog steeds op de observatie want er was nergens anders plek alleen beneden

en langzaam ging ik me wat beter voelen...tot zondagavond..ik ging op de po stoel zitten en mijn infuus schoot los er kwam gelijk veel bloed uit...het was een ravage..heel het bed onder het bloed.


Ik voelde mezelf misselijk en duizelig en belde snel de zuster..want ik had het alweer vreselijk benauwd...ook voelde ik een soort kramperige felle pijn bij mijn hart


Wel was ik geestelijk heel helder en kon alles horen wat er door de verpleging gezegd werd..iedere handeling die ze uitvoerden...ik had al snel door dat het foute boel was..ik werd naar de O.K gebracht...zag in een flits mijn kinderen voorbijkomen...vriend en broer..geschrokken kijken op de gang...in de O.K aangekomen kwam er nog meer personeel bij en de longarts Dr Gerritssen en een soort O.K arts die de leiding nam, een vriendelijke wat kalende man waarvan ik geen naam weet.


Ik hoorde ze allemaal praten met


elkaar over de handelingen die gedaan werden...


ondertussen ging de pijn op mijn borst gewoon door en werd heftiger en ik voelde echt mijn einde naderen...ik dacht nu dit is het dan.... het einde.....ik ga dood want dit houdt mijn hart niet lang meer uit...ik lag in mezelf zachtjes te bidden en was niet heel bang maar meer nieuwsgierig naar wat er zou gaan gebeuren..als ik dood zou gaan...


Tot ik de dokter die de leiding had hoorde zeggen...mevrouw dat is het enige wat ik nog kan doen...een trombolyse...daarna legde hij een infuus aan in mijn lies waarin hij heel veel bloedverdunnende medicatie in een keer naar binnen bracht...toen voelde ik dat de kramp langzaam wegtrok..iedereen zag dat er weer kleur op mijn gezicht kwam, en dat zeiden ze ook...kijk ze knapt weer helemaal op..en ja hoor


Ik ging gelukkig niet dood maar was net op tijd gered....


Dank u wel Here God.. bad ik in mezelf en dankjewel kundige dokters van het ziekenhuis!






Ik kreeg nog een toegift om door te mogen leven...en was heel gelukkig daarmee..en de dokters natuurlijk ook.


Er werd gesproken over een unieke genezing want de meeste mensen zouden dit niet hebben overleefd, maar ik gelukkig..dankzij God wel...

contractpensions...

Pasgeleden heb ik een boek gelezen van onderzoeksjournaliste Griselda Molemans.

Zij  heeft in haar boek “Opgevangen in Andijvielucht” een waarheidsgetrouw beeld van een zwarte bladzijde uit onze Nederlandse geschiedenis beschreven.

Uit schaamte en vernedering hebben de gedupeerde mensen waaronder: Indische Nederlanders, Indo-Afrikanen, Chinese Nederlanders, Molukse KNL en Marinepersoneel, Papoea’s, Toeganezen,  zogeheten maatschappelijke Nederlanders en veiliggestelde Indonesiërs, al die jaren gezwegen.

Hun lot was stille armoede, gedwongen assimilatie en ondoorzichtige misstanden.

Zij werden opgezadeld met een forse schuld aan de Nederlandse overheid voor de kosten van opvang, overtocht en kleding.

Deze mensen kwamen naar Nederland omdat het in Indonesië voor hen heel gevaarlijk was geworden na de Japanse bezetting.. ze waren niet meer veilig in hun eigen land.

In Nederland werden ze opgevangen op diverse plaatsen door het hele land, de zogeheten contract pensions.. de protestanten werden in het noorden gehuisvest en de Katholieken in het zuiden.

Eenmaal in Nederland werd de indruk gewekt dat de gerepatrieerden een warm welkom en een goede opvang stonden te wachten, maar de werkelijkheid was anders.

De hospita’s van de diverse contractpensions verdienden meestal goed aan deze mensen want zij moesten een gedeelte van hun inkomen afstaan ten bate van eten en onderdak.

Ze kregen kleding en dergelijke en moesten zich opeens aanpassen aan de Nederlandse leefregels die zij helemaal niet kenden.. Als ze in hun eigen land regelmatig douchten konden ze dat in Nederland wel vergeten, aangezien er op veel plaatsen niet eens een douche was.

Hun bagage werd ontsmet, en oosterse hapjes waren er niet meer bij, ze moesten vaak eten wat de pot schaftte zoals hutspot, andijvie en dergelijk Hollands voedsel wat zij helemaal niet kenden.

Al snel bleek dat de leefomstandigheden binnen deze pensions heel wat te wensen over lieten.

Hele gezinnen werden gehuisvest in kleine achterafkamers met alleen koud water en weinig privacy.

Ook  waren er onvoldoende toiletten op de gang, zodat lange wachtrijen ontstonden.

Er was vaak maar één badkamer per pension, waar men een keer per week volgens een strak rooster mocht douchen; deden ze er te lang over, dan werd simpelweg de kraan dichtgedraaid.

Daarnaast waren ook de slaapplaatsen erbarmelijk.

Men sliep op ijzeren bedden en op stromatrassen, die daarvoor al door heel veel anderen waren gebruikt. Nieuw meubilair was wel ingeslagen, maar werd nog een aantal jaren opgeslagen voordat de repatrianten er gebruik van konden maken. Het was echt afzien voor de Indo’s….

Hun overkomst naar Holland had hen ook al zo ongeveer 1000 gulden gekost en alles wat zij kregen moesten ze natuurlijk met rente terug betalen…met andere woorden.. de Nederlandse Staat profiteerden van hen als armzalige ontheemden zonder land.

Men mocht uit een grote hoop tweedehandskleren van het Rode Kruis kleding uitkiezen waarvan ze dachten dat ze het nodig hadden.

Kinderen mochten slechts te grote kleren uitkiezen, zodat ze erin konden groeien. Later kregen de mensen kledingvoorschotten waarmee ze in speciale winkels zelf kleding mochten gaan aanschaffen. Veel Indische Nederlanders van de eerste generatie hebben tot aan hun dood maandelijks een nog vast bedrag moeten afstaan…..

Voor mensen die van een later lichting kwamen werd deze terugbetalingsverplichting echter teruggedraaid.

En er waren wel heel wat moeilijkheden te overwinnen! Al die wollen kleding! Hoe moest je die wassen. En wat werd die kleding klein, na een wasje met warm water!

En wat was het vreemd om te horen, als je een poosje op bezoek was bij iemand… Je moet nu maar weer naar huis gaan, want wij gaan dadelijk eten. Dit was zo in tegenstrijd met de gastvrijheid in hun geboorteland.

Er kwam een boekje met Hollandse leefregels waar zij zich aan moesten houden.

Voor vele Nederlanders was de situatie echter wel erg gunstig: men kocht een huis, stouwde het vol met repatrianten en werd er rijk mee. De pensionhouder kreeg namelijk een vast bedrag per gast uitgekeerd dat hij naar eigen goeddunken mocht besteden. Dit had vaak zijn effect op de kwaliteit van het voedsel.

Veel klachten gingen dan ook over het eten, dat schaars en vaak niet eens gaar was. Zelf koken mochten de mensen in de contractpensions over het algemeen niet, hoewel het op de kamers stiekem wel geprobeerd werd. Men gebruikte kleine pannetjes en kookte Indisch eten op strijkbouten.

De meesten waren zo verbouwereerd dat ze niet eens in opstand kwamen en zich gedwee voegden naar het Hollandse leventje…

Hun kinderen groeiden op in ons land en leerden zich aan te passen, maar veel van de oudere mensen hadden daar veel moeite mee en droomden over hun eigen land..

Het is natuurlijk ook heel moeilijk als je van huis en haard wordt verjaagd vanwege een oorlog waar je zelf geen schuld aan hebt, en je daardoor moet vluchten naar een ander land omdat je anders geen leven meer hebt.

In dit boek wordt beschreven hoe veel mensen deze tijd hebben ervaren, en er waren ook gezinnen bij die het wel goed troffen en bij familie terecht konden of snel een eigen plek hadden om te werken en wonen en daardoor hun eigen leven konden leiden.

Ik moest hierbij ook denken aan de vele vluchtelingen die er ook vandaag de dag nog zijn. Ook dikwijls verjaagd uit hun land door oorlogen waar zij geen schuld aan hebben.

Gelukkig is de opvang tegenwoordig heel anders geregeld en toch zijn er nog steeds heel vaak misverstanden en wordt een dergelijke opvang niet zo geregeld dat iedereen ermee tevreden is.

Want zeg nou zelf 2.000 of meer mensen opvangen in een dorpje met 200 inwoners.. dat vraagt natuurlijk om moeilijkheden……… teveel mensen opeens op een plek zonder de juiste faciliteiten!

Deze Indische Nederlanders van na de tweede wereldoorlog hebben de staat der Nederlanden ook claims opgelegd om geld terug te krijgen die ze destijds teveel hebben betaald, of vanwege geleden leed… en dergelijke zaken.

De erbarmelijke leefomstandigheden en de geringe werkgelegenheid zorgden voor een grote exodus: zodra ze de kans kregen, emigreerden velen naar Australië, Nieuw-Zeeland, Canada en Californië. Dit voelde voor velen meer als een tweede thuis: het warme klimaat kwam dichtbij dat van Indonesië, er waren meer kleurlingen en ze hadden minder last van discriminatie.

Anita

De Nationale feestrok

Over niet al te lange tijd is het weer Bevrijdingsdag....
Het is leuk om dan even stil te staan, bij de Nationale feestrok die vele jaren geleden door heel veel vrouwen in ons land werd gemaakt en gedragen.

De feministe en oud verzetsvrouw Mies Boissevain riep kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog vrouwen en meisjes op om een bevrijdingsrok of nationale feestrok te maken. Zo’n rok moest volgens haar samengesteld worden uit verschillende lapjes en gedragen worden bij nationale feestdagen en andere belangrijke gebeurtenissen.

Mies Boissevain (1896-1965) verbleef tijdens de Tweede Wereldoorlog in twee concentratiekampen. In die tijd kreeg zij een dasje toegestuurd, gemaakt uit lapjes afkomstig van kleding van familieleden en vrienden. Toen zij na de oorlog in een commissie zat die richtlijnen moest bedenken voor de viering van de bevrijding was dit cadeau aanleiding voor het idee van de nationale feestrok....

Het samenstellen van een rok uit verschillende lapjes, stond volgens Mies Boissevain symbool voor een aantal dingen.
Zij bedacht dan ook een werkwijze waaraan iedereen zich moest houden De lapjes moesten worden genaaid op een oud kledingstuk. Daarmee stond de rok symbool voor de wederopbouw. Op de rok konden persoonlijke herinneringen en bijzondere data worden geborduurd. Het werken aan zo’n rok kon helpen om het oorlogsleed te verwerken.

De zoom van de rok moest bestaan uit een aantal naar boven gerichte driehoeken. In de driehoek middenvoor werd de datum 5 mei 1945 geborduurd. In de andere driehoeken moesten de data waarop de rok werd gedragen een plaats krijgen.

Op veel rokken is de datum van het vijftigjarig regeringsjubileum van koningin Wilhelmina, 31 augustus 1948, geborduurd. Toen defileerden meer dan duizend vrouwen in nationale feestrok voor de koningin. Hun mooie lapjesrokken rokken, allemaal persoonlijk gemaakt, stonden daarmee symbool voor wat Mies Boissevain met haar oproep wilde tonen.
Het uitdrukken van eenheid in verscheidenheid. Daarnaast was er ook een feestrokkenlied, dat speciaal voor deze gelegenheid werd geschreven.

Als een rok helemaal volgens de regels was gemaakt werd deze in een register bijgeschreven. Hij kreeg dan ook een stempel en een nummer.
Er werden meer dan vierduizend rokken in dit register genoteerd.
Het Nederlands Openluchtmuseum bezit twee geregistreerde rokken.
Er waren dus heel veel vrouwen die er aan mee deden.

Feestrokkenlied

'Vlecht in uw rok het patroon van uw leven Vrouwen en meisjes van dorp en van stad Lichtend symbool van het vrouwelijk streven Draagt het verheugd, als de bloem draagt haar blad.

Eenheid in veelheid van lijnen en kleuren, Vormt met uw rok het saamhorig verband, In het geheel van historisch gebeuren, Tooit het ontwerp met Uw hart en Uw hand.

Stempelt Uw rok met het merk Uwer dagen, Voert dat wat was en wat is in Uw Vaan. Heden-Verleden, blijmoedig gedragen, Sierre Uw kleed, uw gezin, Uw bestaan.'

Inmiddels zijn er in diverse musea nationale feestrokken te bewonderen, er is zelfs enkele jaren geleden een tentoonstelling geweest bij museum De Koperen Knop.


Het Rijksmuseum heeft een aantal feestrokken in de collectie, waaronder een setje van een rok van een moeder, haar dochter en de pop Ireentje  De feestrok van Mies Boissevain is in het Verzetsmuseum, die van haar dochter Annemie in het Rijksmuseum

Het is heel leuk om deze rokken te bekijken en al die verschillende uitspraken en data te zien die erop zijn geborduurd, er zijn er diverse op Internet te vinden....voor de liefhebber...even googelen op nationale feestrok of bevrijdingsrok...

Anita.

Nuttig handwerken voor dames, maar ook voor kinderen..in oude boekjes kom je deze term nog wel tegen, vroeger moest handwerken vooral nuttig zijn....behalve op zondag moesten je handen altijd bezig zijn!
Jonge meisjes leerden het op school, het borduren van merk en stoplappen, breien van pannenlappen en sokken breien en tasjes haken...en later ook kleding zelf maken op de naaimachine.

Toen ik jong was moesten we een pannenlap breien op school..de pannenlap van mij heeft zeker een vol jaar geduurd en is diverse malen uitgehaald en steeds weer opnieuw beginnen met dat vreselijke ding!!!
Steeds liet ik steken vallen en vielen er dus vreselijke gaten in de pannenlap er kwam geen eind, aan dat breien van die pannenlap.

De handwerkonderwijzeres zal er wel heel erg moe van zijn geworden, want het handwerken zat toen niet echt in mij, kortom gezegd ik bakte er niet veel van...
Mijn moeder handwerkte thuis wel, maar dikwijls maakte ze het ook niet af en bleef er weer een halve trui in de kast liggen, die dus nooit meer af kwam...er lagen verschillende halve truien

Tot ik een jaar of 16 was toen wilde ik opeens een sjaal voor mezelf gaan haken, en zowaar het lukte nog ook.......daarna heb ik ook nog de destijds uitermate populaire gordijntjes gehaakt die bij iedereen voor het raam hingen..en ja hoor..ik vond het nog leuk ook.... hoe is het mogelijk!!!!

Toen ik na enkele jaren getrouwd was ontdekte ik.......... Het Breien en ook daar heb ik mezelf, helemaal opgestort....de ene trui na de ander verscheen onder mijn handen.
Ik leerde verschillende steken breien, tot zelfs kabels en noppen en ajour.
Het was een leuke hobby en ik vermaakte me prima in mijn vrije tijd.

Toen mijn zoon Nico 2 jaar oud was, wilde ik graag een matrozenpakje voor hem kopen omdat dat toen heel erg in de mode was en heel leuk stond bij kleine jongetjes, maar vreselijk duur was.
Helaas was ik niet echt goed achter de naaimachine, die ik wel bezat.
Ooit eens gekregen van de vader en moeder van Ed een vriendje waar ik toen verkering mee had, en die moeder van hem hoopte.... dat ik me nog eens op het kleding naaien zou storten..wat helaas toentertijd niet echt gelukt is.

De naaimachine mocht ik houden toen het uitging, maar eigenlijk had ik daar verder nooit iets mee gedaan..behalve met hulp van die moeder van Ed een jurk naaien...een eenmalig iets..
En dat nog wel terwijl ik op school naailessen had gehad dus het best wel moest kunnen...in ieder geval wel wist hoe het moest!
Ooit had ik nog wel eens een spijkervestje op school had genaaid wat best goed was gelukt.

De buurvrouw Mina, die toen naast ons woonde volgde diverse naaicursussen en zei: Kom op meid we kopen stof en dan gaan we zelf een matrozenpakje maken voor je zoontje, ik help je wel.
Zogezegd zo gedaan..we kochten stof en zaten die zelfde week nog achter de naaimachine.
En je gelooft het niet...... maar het ging als een trein..met hulp van haar zat in 2 dagen het hele matrozenpakje in elkaar, keurig netjes met grote matrozenkraag en al..prima gelukt.

Jaaaaaaaaaaaa en toen kreeg ik de smaak te pakken natuurlijk!
Ik begon met simpele broekjes maar kon al gauw van alles naaien, tot pyjamaatjes en dikke gevoerde winterjassen aan toe..ik stond gewoon versteld van mezelf.
Bergen kleding heb ik zelfgemaakt in die tijd, inmiddels had ik 3 kinderen dus het was wel handig dat ik zelf kleding kon maken voor hen.

Ook voor anderen naaide ik soms en natuurlijk ook voor mezelf.
Zo gingen er weer een aantal jaren voorbij en inmiddels kon ik breien haken en kleding naaien.
Daarnaast was ik ook gaan borduren, want dat was ook iets wat ik heel leuk vond om te doen.
Enkele schilderijen hangen nog steeds bij mij aan de muur.
Tot er op een dag een patchwork ochtend werd gehouden op een vrouwenochtend van de Ichtuskerk.
Dat patchen en quilten sprak mij heel erg aan, werken met mooie stofjes was een van mijn grootste hobby's dus.........en ik besloot om een cursus te gaan volgen bij Anna Groenendijk samen met enkele andere vrouwen.
Binnen enkele weken was er weer een nieuwe verslaving ontstaan namelijk .......Patchworken en Quilten.

En ik ging weer als een trein..na enkele jaren had ik de nodige quilts gemaakt en had me zelfs gestort op het impressionistisch quilten wat inhield dat ik weken met een witte lap bezig was waarop ik allemaal vierkantjes stof prikte.... net zolang tot ik er een patroon van een impressionistisch schilderij mee had ontworpen.

Inmiddels beheerste ik aardig wat handwerktechnieken en wist soms niet wat ik nu weer eens zou gaan doen, haken breien of toch maar weer een nieuwe quilt ontwerpen..?

Het is heerlijk dat je van alles kunt maken, alleen ontbreekt het vaak aan de tijd om alles te maken dat je leuk vind..dus moet je keuzes maken en dat is soms best wel moeilijk...maar toch ben ik dankbaar dat mijn handen en ogen nog steeds goed zijn en dat ik me iedere keer weer op iets nieuws kan storten...lang leve het handwerken! ;)

Anita.

oud en nieuw 2014

En weer is er een jaar voorbij van vreugde maar ook van verdriet, een jaar met hoogtepunten maar ook met diepe dalen..mijn lieve moeder die van ons wegging, het gemis van mijn onvergetelijke vader die er nu al bijna 5 jaar niet meer is....soms gaat het zo diep naar binnen het verdriet wat je hebt.

Te weten dat ze er niet meer zijn en in deze wereld ook niet meer terugkomen,kon je ze nog maar een keertje even spreken om te zeggen dat je veel meer van hen hebt gehouden dan je ooit tegen ze hebt gezegd.

Maar ook de liefde van mijn kinderen,schoonzoons en schoondochter en mijn kleinkind Avner en natuurlijk mijn vriend Ed, mijn broer Peter en andere vrienden en familie die toch altijd weer om me heen staan in moeilijke tijden,dat geeft moed en troost en fleurt je vaak weer op.
53 oudejaarsavonden heb ik nu meegemaakt..van klein meisje die achter de rug van mijn vader wegschool, voor het toch wel erg spannende vuurwerk, tot vandaag.. nu ik alweer 4 jaar oma ben van een geweldige kleinzoon die vanavond samen met zijn vriendje Sven, de sterretjes weer af gaat steken.

Wat hebben ze me veel gebracht al die jaren, van dankbaarheid, liefde en blijdschap, maar ook van pijn verdriet ,gemis en loslaten van angsten,emoties en leermomenten die iedereen in zijn leven heeft.

Het leven gaat maar steeds zijn weg, het ene jaar glijdt naadloos over in het volgende, en wij..wij glijden mee..weer een jaar verder,waarvan we niet weten wat er komen gaat!

Maar ondanks de ellende die we dagelijks over ons heen zien komen bij het journaal, en de gebeurtenissen die we zelf meemaken in ons persoonlijke leven, zijn er nog zoveel kleine dagelijkse dingen om God dankbaar voor te zijn, om je zegeningen te tellen....want het zijn er nog steeds veel.

Dat je een huis hebt met mooie spullen om je heen en niet in een stal hoeft te wonen..en volop lekkere dingen te eten en te drinken.

Dat straks de lente weer gaat komen met nieuwe bladeren en jonge eendjes.

De mooie kerststal die je hebt gevonden op marktplaats en waar een stukje van je ouders in terugkomt, momenten vol emoties.

De kerstboom met zijn oude ballen die je door de jaren heen hebt gekocht..al die herinneringen van Kerstfeesten lang geleden.

Dat je door het overlijden van je moeder nu een nog hechtere band met je broer hebt dan ooit tevoren.

Dat je met je handen nog steeds kunt handwerken, en geen last van reuma of andere vervelende ziektes hebt die dat zouden verhinderen.

Je jongste dochter die je whatsappt vanuit Brabant...waar ze oud en nieuw viert..met haar lieffie Yannis.

De andere kinderen met aanhang die allemaal bij je langskomen en hun eigen gezelligheid en liefde meebrengen.

Al die leuke kleine dingen geven je leven extra waarde, en iedereen heeft zijn eigen kleine dingen in zijn of haar leven.
Daarom wens ik dat voor al mijn vrienden dit jaar een jaar wordt, van veel gelukkige kleine dingen die het leven de moeite waard maken om te leven...veel geluk liefde en voor sommige onder ons kracht toegewenst om dit jaar te beginnen zonder de geliefden die er vorig jaar nog wel waren...of kracht voor moeilijk op te lossen situaties of andere zorgen of problemen die soms op je pad kunnen komen!

Anita

Het kerststalletje

In de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw waren mijn ouders jong, ze woonden beiden in Brabant, en kwamen ook alletwee uit een katholiek gezin.
Dat van mijn moeder was een heel streng gezin, ze woonden in een doorsnee straat in het centrum van Breda met 7 kinderen, een niet al te groot huis met een achterplaatsje.

Als ze buiten speelde en er kwamen jongens in de buurt, dan moest ze direct binnen komen, want dat kon natuurlijk niet....stel je voor...
Maandverband kenden ze toen nog niet, ze kregen een soort doeken die na gebruik in een emmer gingen en werden uitgewassen.

Ook een douche hadden ze nog niet in die tijd, eenmaal in de week gingen ze naar het badhuis of in een teil om zich helemaal te wassen.
Ze zaten des zondags trouw in de kerk met het hele gezin met 7 kinderen.
Als het s 'nachts onweerde moest iedereen uit bed komen en werd de trommel met belangrijke papieren op tafel gezet, zodat ze konden vluchten zodra er iets gebeurde......Geen wonder dat mijn moeder doodsbang was voor onweer!

Bij haar latere werk op de klokkenberg heeft ze zelfs een keer een vuurbal naar binnen zien komen in een ziekenzaal en er ook weer uit..dus dat versterkte het allemaal nog een beetje..doodeng vond ze het als het onweerde en was dan ook heel erg onrustig.

Het gezin waar mijn vader uit kwam woonde in Zegge, een klein dorpje onder de rook van Roosendaal.
Het was een klein boerderijtje en omdat zijn moeder vroeg overleed moest mijn vader als oudste kind al snel meehelpen in de huishouding en op het land.

Hij had een halfbroer en een halfzus, want hij was geboren uit een korte relatie van zijn moeder met een man op de kermis, tot zijn 5de was hij alleen met zijn moeder, daarna trouwde ze met een weduwnaar: Piet, het was een hele lieve man, die nieuwe vader.

Deze vader had hem aangenomen als zijn kind, en hij kreeg dan ook de achternaam van zijn stiefvader, waar hij overigens een hele goede relatie mee had ook in latere jaren.

Ze woonden naast een mastbos en daar werd dan ook heel veel gespeeld..en ook gejaagd op konijnen en allerlei ander dieren zoals otters en marters e.d.

Ook het gezin van mijn vader ging iedere zondag naar de katholieke kerk op het dorp, en als ze daarvan terug kwamen dronken ze een biertje in het café dat naast de kerk lag, dat was zo de gewoonte in het dorp Zegge.
De opvoeding van mijn vader was dus stukken vrijer, dan die van mijn moeder...dat kun je wel zeggen...

Mijn vader kwam later in het sanatorium te liggen vanwege longproblemen alwaar mijn moeder werkte, en zo leerden ze elkaar kennen en  trouwden na enkele jaren.
Omdat mijn vader op werf de Noord werkte in Alblasserdam, verhuisden ze daar naar toe.
Mijn moeder had in het begin heel veel heimwee en ieder weekend gingen ze dan ook even terug naar Brabant...naar Breda waar haar zus woonde.
Mijn broertje achterop de brommer bij mijn moeder, en ikzelf achterop de brommer bij mijn vader.

Zoals het een goed katholiek gezin betaamde vierden ze uitgebreid kerstfeest, naar de nachtmis en eten met heel de familie bij thuiskomst daarvan.
Heel vaak bij mijn tante Willy in Breda, de zus van mijn moeder, en haar man Paul.. die 4 kinderen hadden en nog in het ouderlijke huis woonden.

Maar in latere jaren vierden we ook wel kerst thuis in Alblasserdam.
Altijd werd er dan een kerststal gezet, een stalletje vaak zelfgemaakt met een soort gipsen beeldjes van de herders en koningen en van Jozef en Maria en natuurlijk van het kindje Jezus.
Het een en ander werd aangekleed met takken en mos en stro, en lichtjes eromheen... een prachtig geheel.

Als kind vonden wij dat natuurlijk geweldig, en verheugden ons er al op als alle spullen weer naar boven werden gehaald voor het jaarlijkse schouwspel met de feestdagen.

Mijn vader had een heel oud stalletjes met dikke takken erop gespijkerd en wat verf hier en daar.
Het was nog van zijn vader geweest, dus waarschijnlijk al heel oud, en ieder jaar werd het weer gebruikt...echt een erfstuk dus..

Mijn vader was er dan ook heel trots op dat hij het mocht hebben.
Er hing een prachtige engel aan met een bordje met de woorden erop : Gloria in Excelsis Deo.
Het kindje lag in een soort houten kribje en er waren veel schapen een hondje en een os en een ezel.
Ook waren er herders en natuurlijk 3 koningen waarvan eentje een donkere huidskleur had.

Jaar in jaar uit... kwam het kerststalletje met de kerst, op een tafeltje te staan en mijn broer en ikzelf groeiden daar mee op, tot we het huis uitgingen, en onze eigen kerstfeesten vierden.

Jaren later gingen mijn ouders verhuizen naar een ander huis en er hielpen diverse vrienden van hen mee, en door een of andere domme fout werd het kerststalletje per ongeluk weggedaan.
Toen mijn vader die kerst het stalletje wilde neerzetten, kwam hij erachter dat het er niet meer was!
Dat vond hij verschrikkelijk, maar er was helaas niet veel meer aan te doen...gedane zaken nemen geen keer.
Hij kocht een ander nieuw kerststalletje, maar ieder jaar spraken we toch weer over het oude stalletje waar we zoveel mooie herinneringen aan hadden bewaard.

Enkele jaren geleden is mijn vader overleden en dit afgelopen jaar september ook mijn moeder.
Daardoor ga je als kind weer denken aan vroegere tijden en dagen en al die dingen die nooit meer terug komen.
En dat kerststalletje was daar een onderdeel van ,een heel klein stukje uit mijn mooie katholieke jeugd.

Daarom ben ik eens gaan zoeken naar een oud kerststalletje op marktplaats wat leek op dat vroegere kerststalletje en uiteindelijk heb ik dat gevonden....natuurlijk in Brabant.

Dit jaar staat er bij mij in huis een kerststalletje zoals uit vroegere tijden, met dezelfde dieren, herders en koningen en Jozef en Maria en het kindje Jezus in de kribbe als een eerbetoon aan mijn beide ouders die niet meer op deze wereld zijn, maar er in mijn gedachten toch bij zullen zijn!

Iedere keer als ik dan naar dat kerststalletje kijk zal ik me het oude kerststalletje herinneren, en de liefde en warmte en de heerlijke jeugd die mijn ouders mij destijds gegeven hebben herdenken!

Anita.

Vanmiddag hebben we mijn moeder begraven..het was een mooie dienst zoals zij het gewenst zou hebben,Rust in Vrede... lieve moeder en oma..we zullen nog vaak aan je denken en de mooie herinneringen koesteren in ons hart...


Mijn moeder...

Mijn moeder was een kind geboren in 1937...de crisisjaren nog net voor de tweede wereldoorlog.
Ze kwam uit een gezin met 7 kinderen, 4 meisjes en 3 jongens.
Ze woonden in de Beekstraat 57 te Breda, een wijk vlakbij het drukke centrum van Breda.
Daar groeide zij op in een Rooms katholiek gezin en ging op school bij de nonnen.
Haar jeugd was streng religieus, maar toch heerste er wel een gezellige en hartelijke sfeer in huis
en had zij een gelukkige jeugd daar in dat Brabantse land.

Dat haar moeder overleed toen zij pas 19 was, was een van de eerste dieptepunten in haar leven.
Daarna wilde ze heel graag non worden, maar besloot toch maar om als huishoudelijke hulp op de klokkenberg te gaan werken waar ze uiteindelijk mijn vader Jan tegenkwam.
Ze scheelden ruim 12 jaar in leeftijd en dat vonden haar ouders toch eigenlijk wel heel moeilijk.
Uiteindelijk kwam alles gelukkig nog goed met de hulp van de pastoor van Zegge.
Ze trouwden op 23 april 1959 te Breda en gingen wonen in het kleine dorpje Alblasserdam
waar mijn vader lasser was op werf de Noord.
Mijn moeder had thuis nooit iets huishoudelijks hoeven doen,mijn vader moest haar alles leren, gelukkig had hij een ruime ervaring omdat ook zijn moeder al jong was overleden en hij de oudste was in het gezin, zodat hij de rechterhand van zijn vader was geworden.
In dat allereerste begin had mijn moeder,heel veel heimwee naar de drukke stad Breda
en naar haar grote familie.
Ieder weekend gingen ze dus naar Brabant op de brommer,en logeerden dan bij haar zus Willy die inmiddels ook getrouwd was met een neef van mijn vader, en in het ouderlijk huis woonde met zus Annie, broer Koos en vader van Berkom.

Na ongeveer een jaar werd hun eerste kind een dochter...Anita geboren.... dat was ik dus,
al snel volgde na 2 jaar een zoon, mijn broer Peter.
Inmiddels had mijn moeder al heel veel mensen leren kennen,
en voelde ze zich al wat meer thuis in het kleine dorpje Alblasserdam.
Ze ging op het katholieke kerkkoor en stortte zich op het koken en hield regelmatig tupperware parties,ze was altijd vrolijk en liep dikwijls in huis te zingen,soms zelfs in het latijns.
Ze was een lieve, zorgzame, hartelijkemoeder die altijd voor ons klaar stond en erg voor ons opkwam,als mijn vader, wel eens te streng was geweest naar haar inzicht.
Ze las veel streekromans en in de avonden werd er steevast een potje gejokerd met vrienden.
In mijn herinnering werden er in die tijd.... sloten met koffie gedronken met diverse vriendinnen,
en kleedjes met bloemen borduren was voor haar favoriete bezigheid.

Iedere week gingen er brieven de deur uit naar haar broers en zussen en regelmatig gingen wij op familiebezoek of kwam er familie bij ons logeren.
Als we bij haar lievelings- broer Theo logeerden,stond er altijd een uitgebreide rijsttafel klaar want hij was getrouwd met een lieve Indische vrouw, Jeane die ons altijd volstoptte met lekkere hapjes.
Dat waren heerlijke weekenden vol hartelijkheid en gezelligheid samen met de familie.
Elke zomer logeerden we 2 weken bij mijn opa van vaders kant,die naast een mastbos woonde.
Dan ging mijn moeder Peton Place kijken bij mijn tante Nelleke, omdat mijn opa geen tv had en ze toch absoluut geen aflevering, van die destijds populaire serie wilde missen.

Inmiddels was mijn vader afgekeurd en kwam thuis te zitten, en om het financieel wat beter te krijgen ging mijn moeder werken bij een gezin met 11 kinderen en later bij een slager en zijn vrouw.
Dat werk deed ze met veel plezier want poetsen in huis was een van haar grootste hobby's.
Zo ging het leven verder, en ze werd oma van 4 kleinkinderen, Susanne, Nico, Marijke en Janneke.
Daar was ze heel gelukkig mee en ze verwende haar kleinkinderen dan ook zoveel mogelijk!

Toen ze op latere leeftijd haar heup brak, hield ze daar heel veel klachten aan over.
Ze werd eigenlijk nooit meer de oude Lenie en vooral lopen ging steeds moeizamer.
Ook geestelijk werd ze minder alert en was ze af en toe behoorlijk in de war.
Haar man was altijd de sterke rots in haar leven,ze steunde dan ook heel erg op hem,
helaas ging ook zijn gezondheid steeds meer achteruit.
Uiteindelijk stierf mijn lieve vader.... een week voor hun 50 jarige bruiloftsdag.
Dit was weer een groot dieptepunt in haar leven, waar ze eigenlijk niet meer overheen kwam.
Na de dood van mijn vader, die altijd het anker in haar leven was geweest,
ging het langzaam steeds slechter met mijn moeder.
Ze kreeg vasculaire dementie en veel last van haar darmen en ging hollend achteruit.
Mijn broer Peter die ook mijn vader jaren had verzorgd,verzorgde haar zo goed als hij kon,
maar uiteindelijk ging het niet meer thuis,het was allemaal te moeilijk geworden,
en ze kwam terecht op een kamer in het verzorgingstehuis de Alblashof.
Langzaam zagen we haar uit dit leven wegglijden,ze kon niet meer lopen, werd incontinent.
Maanden van zware depressies volgden,veel verdriet,ze snapte er allemaal niet veel meer van.

Gelukkig knapte ze door de goede zorgen van het vriendelijke personeel
van de Alblashof en het dagelijkse bezoek van mijn broer Peter
weer een beetje op, maar de oude Lenie werd zij niet meer....
Voor ons leek het alsof ze de moed om te leven had opgegeven zo langzamerhand.
Uiteindelijk werd ze in augustus 2013 behoorlijk ziek, terwijl ook haar lievelingsbroer Theo in
diezelfde maand een flinke beroerte kreeg.
Dit leidde tot hun beider dood op dezelfde dag 2 september 2013....alsof ze het met elkaar hadden afgesproken, zo sterk bleek hun band te zijn dat hij zelfs de dood overwon!
Hun hele leven hadden zij beiden al zo´n sterke band gehad...Theo en Lenie..
hun hele leven was het al... 2 zielen 1 gedachte...tot in de dood toe..
Wij zijn dankbaar voor alle mooie jaren, die we samen met haar hebben mogen beleven.
Alle liefde en hartelijkheid die zij ons, en iedereen om haar heen heeft gegeven.
Al die mooie jaren en dierbare herinneringen samen met haar gezin en familie, en boven alles
ook met haar broer Theo en haar zus Willy die haar zo lief waren.

Wij geloven dat ze nu samen zijn, bij hun Hemelse Vader die hen door dit leven heeft geleid.
De God en Vader waar zij beiden in geloofden,
die van kindsbeen af hun levens in Zijn handen heeft gehouden.
Rust in Vrede Lieve Lenie en Lieve Theo, wij zullen jullie liefde aan ons gegeven
voor altijd in ons hart bewaren.

 

Anita

De zomers van vroegere jaren...

Het is weer zomer in ons kikkerlandje, de zon schijnt en de vogeltjes fluiten, we barbecueën en nemen een duik in het zwembad.
We eten salades en drinken koude drankjes met ijsblokjes erin, en we luieren op balkon of in de tuin met of zonder boek.

Dikwijls als het weer gaat zomeren moet ik terugdenken aan vroegere tijden, toen ik nog fris en fruitig was..voor mijn twintigste.

Wat waren dat vaak leuke dagen, met een hele groep jongeren in het zwembad. en maar lekker gestoord doen de hele lange dag.

Je haar verven in  de meest vreemde kleuren, en patchouli parfum kopen.
In de voorstraat in Dordrecht had je een zaakje waar je de meest vreemde vloeitjes kon kopen in alle kleuren van de regenboog.
Lekker snuffelen in allerhande platenzaken zoals Simpele Fons.
Spijkerbroeken met wijde pijpen of juist heel strak.
Lange jurken in fluweel, linten in je lange haar of vlechten.

En dan achter bij de Tjalk,de plaatselijke jongerentent, gewoon in het weiland.... een beetje hangen en roken.
Slap ouwehoeren over de meest vreemde onderwerpen, je eigen Nederwiet teelt oftewel Cannabis Sativa in een luciferdoosje bewonderen.

En mijn moeder maar vragen waar die mooie plantjes gebleven waren?
Jaaaaaaaaaaa dat was moeilijk om uit te leggen?

Dat ik die aan het oproken was en dat daar nou die vreemde lucht op mijn kamertje vandaan kwam, dat ging ik haar natuurlijk niet vertellen!
En dat ik daar die vreselijke hysterische lachbuien van kreeg, heb ik dus ook maar voor mijzelf gehouden..

Een keertje had ik speed geprobeerd maar toen ik pas na....3 dagen  weer kon slapen, ben ik daar maar ver vandaan gebleven!

Sommige mensen om mij heen namen ook LSD maar als ik dan zag hoe vreemd ze daarna gingen doen,leek het mij maar verstandiger om dat maar niet te gebruiken.
Natuurlijk heb ik daardoor de meest prachtige psychedelische beelden gemist... maar ja je kunt niet alles hebben..toch!

We sjokten naar concerten overal en nergens en heel vaak gingen de grote waterpijpen mee en zaten we in een enorme kring te roken.
De feesten bij Els en Jan van Horssen in de tuin waren ook onvergetelijk.

Of met een hele groep naar Pinkpop en dan in de nacht ervoor lekker over straat zwieren, en veel herrie maken, en de volgende dag spacecake eten en bier drinken in plaats van een degelijk ontbijtje nuttigen.

In die dagen kwamen de Police, de Dire straits en de Rolling Stones nog op Pink pop, en volgens mij scheen altijd de zon....

Ook ben ik met Karel en Ed een keer naar Amsterdam geweest, om de in die tijd uiterst beroemde stripboeken van de Freakbrothers te kopen.

Natuurlijk moesten we op de Dam even de hippies uithangen, en prompt werden we opgepakt en meegenomen naar het overbekende bureau van Baantjer in de Warmoestraat.

Gelukkig mochten we na een korte tijd weer weg, helaas zonder de zojuist gekochte versnaperingen!!

Met hen beiden ben ik ook nog eens een keertje in de nacht naar Rotterdam geweest met Afghaanse jas en op klompen!!!!!

Allerlei tentjes afgestruind die gewoon open waren,
en waar je de meest bizarre mensen tegenkwam.
Die klompen liepen na enkele uren voor geen meter meer,en toen het ochtend werd ben ik maar op mijn blote voeten gaan lopen, wat er natuurlijk helemaal niet uit zag!

Dat waren echt gezellige tijden en helaas die zijn ook weer voorbijgegaan.
Zoals alles in je leven langzaam voorbijglijdt, en iedere periode wel zijn eigen leuke dingen heeft!
Tegenwoordig zijn mensen vaak zo gejaagd en dat was er in die tijd niet bij..je was gewoon heel relaxt, wat natuurlijk ook wel dikwijls door de neder weed en buitenlandse hasj kwam.
Maar ook zonder dat...waren de mensen naar mijn idee minder gestrest als tegenwoordig..dus misschien moeten we  terug naar de Flower Power.

Of ben ik nu gewoon een bijna bejaarde hippie die droomt over vroeger!!!

:) ;)


Anita

Boeken...wie kent ze niet...

Wie schrijft die blijft was een uitspraak van mijn vader..die hij regelmatig gebruikte.

Die uitspraak van hem is mij altijd bijgebleven..nu schrijf ik op mijn eigen blog, 

maar eigenlijk schrijf ik al van toen ik nog een kind was van 7 of 8..

zelfs toen al was ik gek op het schrijven van een ellenlang opstel.

Als jong kind in de zestiger jaren had ik zo'n mooi ouderwets leeslampje, wat jullie vast nog wel kennen.

En daar las ik dan stiekem bij tot heel laat in de avond soms..

Tot mijn vader soms onverwacht eraan kwam, dan deed ik gauw het licht uit en hield me slapend.

Helaas voelde hij dan aan het lampje wat natuurlijk loei heet was, en was ik weer eens een keertje betrapt met lezen en kreeg op mijn kop..maar dat maakte niets uit, want ook met een zaklamp onder de dekens kun je goed lezen, vandaar dat ik nu dus ook een bril draag...

Later had ik de fabelachtige droom om schrijfster te worden, ooit op mijn veertiende of zoiets,ben ik eens begonnen aan een boek over katten die van alles meemaakten, in de stijl van waterschapsheuvel maar na 35 bladzijden....heb ik de geschreven bladen weer weggegooid, het was toch niet echt wat ik bedoelde!

Ook gedichten heb ik heel veel geschreven, sommige zijn ook gepubliceerd in een jeugdkrantje 

waarvan ik vroeger meehielp met de lay-out... sommige gedichten heb ik nog altijd bewaard,

anderen versnipperd.

Eigenlijk kwam het schrijven nooit echt uit de verf of gunde ik mezelf er gewoon niet de tijd voor.

Ik was altijd bezig met 1001 andere dingen in het leven, zoals mijn drukke gezin met 4 kinderen,

en een grote tuin met veel bijzondere planten om bij te houden.

Daarnaast met allerlei jeugdwerk en taken op school als: 

Leesmoeder - zwemmoeder - overblijfmoeder - handwerkmoeder - biebmoeder enz.

Handwerken was en is een grote hobby en dan las ik natuurlijk ook nog veel boeken van andere schrijvers.

Van huis uit ben ik een gewoon een echte boekenwurm en dat is me ook wel met de paplepel ingegoten.

Mijn vader die arme man...kocht zichzelf werkelijk arm aan boeken, en las ook heel veel en

dat werkt natuurlijk aanstekelijk op je kinderen, zodat zij dat vaak vanzelfsprekend ook gaan doen.

Hij had ook verschillende boekenrekken in huis en toch altijd weer te weinig plaats voor de nieuwe boeken die er regelmatig bijkwamen, en dit herken ik ook bij mezelf.....precies hetzelfde verschijnsel....

Ik koop dus ook duidelijk net als mijn vader destijds.... te veel boeken!!!!

Ook ik verzamel al van mijn vroege jeugd af boeken en heb er inmiddels een paar duizend .

Iedere boekenzaak in deze omgeving kent mijn verschijning!

Op mijn 8^ste  ben ik lid geworden van de openbare bibliotheek, die toen nog onder in het gemeentehuis van Alblasserdam was...met een voor velen vast nog wel een ....herkenbare oudere  vrouw met knot die de boeken uitleende..

Ik las echt van alles en nog wat, was overal en nergens in geinterreseerd en vreselijk leergierig.

Op school vond ik het vreselijk als er leesbeurten werden gegeven in de klas, en je moest luisteren 

naar een kind wat nog niet zo goed kon lezen... want dat duurde voor mijn gevoel eindeloos lang!

Juist die kinderen kregen heel vaak een beurt, en inmiddels had ik het boek dan al 3 x uitgelezen.

In later jaren ging ik samen met mijn vader naar de Slegte in Rotterdam, om daar lekker

op boekenjacht te gaan, dan kwamen we altijd met een volle tas ramsj terug.

En natuurlijk waren we lid van ECI en bestelden we  regelmatig boeken,via de post

met korting..het was altijd weer smullen als er een nieuwe catalogus uitkwam.

Ook kocht ik vaak boeken op rommelmarkten en dan vond je soms de mooiste exemplaren die nergens meer verkrijgbaar waren, een eerste druk of een boek met een speciale omslag.

Uiteraard las ik ook de nieuwste literatuur zoals Jan Wolkers ,Remco Campert en Maarten t´ Hart.

Om er maar eens enkele te noemen.....want je moest natuurlijk wel op de hoogte blijven!

Vele thrillers heb ik ook gelezen, voornamelijk Agatha Christie over Poirot, Miss Marple Tommy en Tuppence maar ook diverse anderen, uit verschillende landen.

Mijn 4 kinderen hebben weer diezelfde paplepel gekregen die ik ook had gehad, en zijn met boeken grootgebracht, iedere verjaardag, met sinterklaas en diverse andere momenten kregen zij als cadeau een boek, en vanaf hun tweede jaar een abonnement op dezelfde bibliotheek.

Iedere week gingen we 6 boeken lenen, daarnaast was er ook nog de schoolbieb, en de stripboeken van diverse overbekende helden zoals Suske en Wiske en Sjors en Sjimmie e.d.

Helaas zijn het niet allemaal fervente lezers geworden, maar ja, je kunt niet alles hebben!!!!!

Het zal jullie dan ook niet verwonderlijk in de oren klinken dat ik zelfs  later ging werken in...

je raadt het al...een boekenwinkel!

Als ik bij mensen voor het eerst in huis kom, kijk ik ook altijd wat er in hun boekenkast staat.

En als ze geen boekenkast hebben...dan heb ik de neiging om hard gillend weg te lopen...hellup..

Tegenwoordig heb je de E-readers, waarvan ik er ook eentje op mijn mobiel heb zitten.

Het leest best wel prettig, zeker op vakantie..als je geen zware boeken mee hoeft te zeulen en toch

wel zo'n duizend boeken bij je hebt op die reader.

Het is voor de vakanties een geweldige uitvinding, dat wel maar toch....maar toch...

Geef mij toch maar de geur van een echt pas uitgekomen nieuw boek..

Die overheerlijke geur van het nieuwe het onbekende niet weten wat er in staat,

en dan langzaam beginnen op de eerste pagina, opeens in het verhaal komen

en je gelukkig te voelen bij het weten van de vele pagina's vol met spanning die je nog te gaan hebt,

niets is te vergelijken met dat intense geluksgevoel!

Niets is heerlijker dan een boek met een nog onbekende bestemming...met een nog nieuw verhaal.

Lang leve het boek....

Anita