Ik ben Anita van Vlimmeren...op dit moment

56 jaar oud gescheiden moeder van 4 kinderen van 32 en 30 en 28 en 18..en 2 mooie kleinzoons.


Mijn hele leven heb ik al last van bronchitis...iedere winter veel hoesten dus daarnaast ook allergisch voor diverse planten en dieren...vanaf september 2014 liep ik al met flinke hoest en benauwdheids klachten hiervoor had ik in oktober al een antibiotica kuur gehad...hierna was er een lichte verbetering met hoesten...alleen had ik al maanden het idee dat ik niet goed kon doorhoesten...alsof er iets op mijn borst zat wat maar niet wegging..ook werd ik af en toe flink benauwd en kon eigenlijk steeds minder...omdat de bronchitis inde familie zat en mijn vader vroeger ook wel vaak hoestte en ziek was..bleef ik doorlopen..heel eigenwijs natuurlijk...want eigenlijk had ik allang weer naar mijn huisarts moeten gaan...dat had de huisarts ook gezegd..als het niet over ging dat ik terug moest komen...


Maar ja zo gingen de maanden verder...

tot ik op

vrijdag 9 januari in de avond rond 9 uur thuis duizelig werd en flauwviel...mijn vriend Ed belde direct 112 en er kwam een ambulance en ik ging met spoed flink aan de zuurstof naar de eerste hulp in het ziekenhuis...


Al daar aangekomen kreeg ik allerlei onderzoeken e.d...daar kwam al snel uit de volgende dag dat mijn longen helemaal vol zaten met embolieën...en dat er waarschijnlijk ook een ruiterembolie in mijn longen zat...foute boel

dus...gelijk aan de zuurstof en bloedverdunners en heel rustig aan doen...ik lag dus nog steeds op de observatie want er was nergens anders plek alleen beneden

en langzaam ging ik me wat beter voelen...tot zondagavond..ik ging op de po stoel zitten en mijn infuus schoot los er kwam gelijk veel bloed uit...het was een ravage..heel het bed onder het bloed.


Ik voelde mezelf misselijk en duizelig en belde snel de zuster..want ik had het alweer vreselijk benauwd...ook voelde ik een soort kramperige felle pijn bij mijn hart


Wel was ik geestelijk heel helder en kon alles horen wat er door de verpleging gezegd werd..iedere handeling die ze uitvoerden...ik had al snel door dat het foute boel was..ik werd naar de O.K gebracht...zag in een flits mijn kinderen voorbijkomen...vriend en broer..geschrokken kijken op de gang...in de O.K aangekomen kwam er nog meer personeel bij en de longarts Dr Gerritssen en een soort O.K arts die de leiding nam, een vriendelijke wat kalende man waarvan ik geen naam weet.


Ik hoorde ze allemaal praten met


elkaar over de handelingen die gedaan werden...


ondertussen ging de pijn op mijn borst gewoon door en werd heftiger en ik voelde echt mijn einde naderen...ik dacht nu dit is het dan.... het einde.....ik ga dood want dit houdt mijn hart niet lang meer uit...ik lag in mezelf zachtjes te bidden en was niet heel bang maar meer nieuwsgierig naar wat er zou gaan gebeuren..als ik dood zou gaan...


Tot ik de dokter die de leiding had hoorde zeggen...mevrouw dat is het enige wat ik nog kan doen...een trombolyse...daarna legde hij een infuus aan in mijn lies waarin hij heel veel bloedverdunnende medicatie in een keer naar binnen bracht...toen voelde ik dat de kramp langzaam wegtrok..iedereen zag dat er weer kleur op mijn gezicht kwam, en dat zeiden ze ook...kijk ze knapt weer helemaal op..en ja hoor


Ik ging gelukkig niet dood maar was net op tijd gered....


Dank u wel Here God.. bad ik in mezelf en dankjewel kundige dokters van het ziekenhuis!






Ik kreeg nog een toegift om door te mogen leven...en was heel gelukkig daarmee..en de dokters natuurlijk ook.


Er werd gesproken over een unieke genezing want de meeste mensen zouden dit niet hebben overleefd, maar ik gelukkig..dankzij God wel...

contractpensions...

Pasgeleden heb ik een boek gelezen van onderzoeksjournaliste Griselda Molemans.

Zij  heeft in haar boek “Opgevangen in Andijvielucht” een waarheidsgetrouw beeld van een zwarte bladzijde uit onze Nederlandse geschiedenis beschreven.

Uit schaamte en vernedering hebben de gedupeerde mensen waaronder: Indische Nederlanders, Indo-Afrikanen, Chinese Nederlanders, Molukse KNL en Marinepersoneel, Papoea’s, Toeganezen,  zogeheten maatschappelijke Nederlanders en veiliggestelde Indonesiërs, al die jaren gezwegen.

Hun lot was stille armoede, gedwongen assimilatie en ondoorzichtige misstanden.

Zij werden opgezadeld met een forse schuld aan de Nederlandse overheid voor de kosten van opvang, overtocht en kleding.

Deze mensen kwamen naar Nederland omdat het in Indonesië voor hen heel gevaarlijk was geworden na de Japanse bezetting.. ze waren niet meer veilig in hun eigen land.

In Nederland werden ze opgevangen op diverse plaatsen door het hele land, de zogeheten contract pensions.. de protestanten werden in het noorden gehuisvest en de Katholieken in het zuiden.

Eenmaal in Nederland werd de indruk gewekt dat de gerepatrieerden een warm welkom en een goede opvang stonden te wachten, maar de werkelijkheid was anders.

De hospita’s van de diverse contractpensions verdienden meestal goed aan deze mensen want zij moesten een gedeelte van hun inkomen afstaan ten bate van eten en onderdak.

Ze kregen kleding en dergelijke en moesten zich opeens aanpassen aan de Nederlandse leefregels die zij helemaal niet kenden.. Als ze in hun eigen land regelmatig douchten konden ze dat in Nederland wel vergeten, aangezien er op veel plaatsen niet eens een douche was.

Hun bagage werd ontsmet, en oosterse hapjes waren er niet meer bij, ze moesten vaak eten wat de pot schaftte zoals hutspot, andijvie en dergelijk Hollands voedsel wat zij helemaal niet kenden.

Al snel bleek dat de leefomstandigheden binnen deze pensions heel wat te wensen over lieten.

Hele gezinnen werden gehuisvest in kleine achterafkamers met alleen koud water en weinig privacy.

Ook  waren er onvoldoende toiletten op de gang, zodat lange wachtrijen ontstonden.

Er was vaak maar één badkamer per pension, waar men een keer per week volgens een strak rooster mocht douchen; deden ze er te lang over, dan werd simpelweg de kraan dichtgedraaid.

Daarnaast waren ook de slaapplaatsen erbarmelijk.

Men sliep op ijzeren bedden en op stromatrassen, die daarvoor al door heel veel anderen waren gebruikt. Nieuw meubilair was wel ingeslagen, maar werd nog een aantal jaren opgeslagen voordat de repatrianten er gebruik van konden maken. Het was echt afzien voor de Indo’s….

Hun overkomst naar Holland had hen ook al zo ongeveer 1000 gulden gekost en alles wat zij kregen moesten ze natuurlijk met rente terug betalen…met andere woorden.. de Nederlandse Staat profiteerden van hen als armzalige ontheemden zonder land.

Men mocht uit een grote hoop tweedehandskleren van het Rode Kruis kleding uitkiezen waarvan ze dachten dat ze het nodig hadden.

Kinderen mochten slechts te grote kleren uitkiezen, zodat ze erin konden groeien. Later kregen de mensen kledingvoorschotten waarmee ze in speciale winkels zelf kleding mochten gaan aanschaffen. Veel Indische Nederlanders van de eerste generatie hebben tot aan hun dood maandelijks een nog vast bedrag moeten afstaan…..

Voor mensen die van een later lichting kwamen werd deze terugbetalingsverplichting echter teruggedraaid.

En er waren wel heel wat moeilijkheden te overwinnen! Al die wollen kleding! Hoe moest je die wassen. En wat werd die kleding klein, na een wasje met warm water!

En wat was het vreemd om te horen, als je een poosje op bezoek was bij iemand… Je moet nu maar weer naar huis gaan, want wij gaan dadelijk eten. Dit was zo in tegenstrijd met de gastvrijheid in hun geboorteland.

Er kwam een boekje met Hollandse leefregels waar zij zich aan moesten houden.

Voor vele Nederlanders was de situatie echter wel erg gunstig: men kocht een huis, stouwde het vol met repatrianten en werd er rijk mee. De pensionhouder kreeg namelijk een vast bedrag per gast uitgekeerd dat hij naar eigen goeddunken mocht besteden. Dit had vaak zijn effect op de kwaliteit van het voedsel.

Veel klachten gingen dan ook over het eten, dat schaars en vaak niet eens gaar was. Zelf koken mochten de mensen in de contractpensions over het algemeen niet, hoewel het op de kamers stiekem wel geprobeerd werd. Men gebruikte kleine pannetjes en kookte Indisch eten op strijkbouten.

De meesten waren zo verbouwereerd dat ze niet eens in opstand kwamen en zich gedwee voegden naar het Hollandse leventje…

Hun kinderen groeiden op in ons land en leerden zich aan te passen, maar veel van de oudere mensen hadden daar veel moeite mee en droomden over hun eigen land..

Het is natuurlijk ook heel moeilijk als je van huis en haard wordt verjaagd vanwege een oorlog waar je zelf geen schuld aan hebt, en je daardoor moet vluchten naar een ander land omdat je anders geen leven meer hebt.

In dit boek wordt beschreven hoe veel mensen deze tijd hebben ervaren, en er waren ook gezinnen bij die het wel goed troffen en bij familie terecht konden of snel een eigen plek hadden om te werken en wonen en daardoor hun eigen leven konden leiden.

Ik moest hierbij ook denken aan de vele vluchtelingen die er ook vandaag de dag nog zijn. Ook dikwijls verjaagd uit hun land door oorlogen waar zij geen schuld aan hebben.

Gelukkig is de opvang tegenwoordig heel anders geregeld en toch zijn er nog steeds heel vaak misverstanden en wordt een dergelijke opvang niet zo geregeld dat iedereen ermee tevreden is.

Want zeg nou zelf 2.000 of meer mensen opvangen in een dorpje met 200 inwoners.. dat vraagt natuurlijk om moeilijkheden……… teveel mensen opeens op een plek zonder de juiste faciliteiten!

Deze Indische Nederlanders van na de tweede wereldoorlog hebben de staat der Nederlanden ook claims opgelegd om geld terug te krijgen die ze destijds teveel hebben betaald, of vanwege geleden leed… en dergelijke zaken.

De erbarmelijke leefomstandigheden en de geringe werkgelegenheid zorgden voor een grote exodus: zodra ze de kans kregen, emigreerden velen naar Australië, Nieuw-Zeeland, Canada en Californië. Dit voelde voor velen meer als een tweede thuis: het warme klimaat kwam dichtbij dat van Indonesië, er waren meer kleurlingen en ze hadden minder last van discriminatie.

Anita

De Nationale feestrok

Over niet al te lange tijd is het weer Bevrijdingsdag....
Het is leuk om dan even stil te staan, bij de Nationale feestrok die vele jaren geleden door heel veel vrouwen in ons land werd gemaakt en gedragen.

De feministe en oud verzetsvrouw Mies Boissevain riep kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog vrouwen en meisjes op om een bevrijdingsrok of nationale feestrok te maken. Zo’n rok moest volgens haar samengesteld worden uit verschillende lapjes en gedragen worden bij nationale feestdagen en andere belangrijke gebeurtenissen.

Mies Boissevain (1896-1965) verbleef tijdens de Tweede Wereldoorlog in twee concentratiekampen. In die tijd kreeg zij een dasje toegestuurd, gemaakt uit lapjes afkomstig van kleding van familieleden en vrienden. Toen zij na de oorlog in een commissie zat die richtlijnen moest bedenken voor de viering van de bevrijding was dit cadeau aanleiding voor het idee van de nationale feestrok....

Het samenstellen van een rok uit verschillende lapjes, stond volgens Mies Boissevain symbool voor een aantal dingen.
Zij bedacht dan ook een werkwijze waaraan iedereen zich moest houden De lapjes moesten worden genaaid op een oud kledingstuk. Daarmee stond de rok symbool voor de wederopbouw. Op de rok konden persoonlijke herinneringen en bijzondere data worden geborduurd. Het werken aan zo’n rok kon helpen om het oorlogsleed te verwerken.

De zoom van de rok moest bestaan uit een aantal naar boven gerichte driehoeken. In de driehoek middenvoor werd de datum 5 mei 1945 geborduurd. In de andere driehoeken moesten de data waarop de rok werd gedragen een plaats krijgen.

Op veel rokken is de datum van het vijftigjarig regeringsjubileum van koningin Wilhelmina, 31 augustus 1948, geborduurd. Toen defileerden meer dan duizend vrouwen in nationale feestrok voor de koningin. Hun mooie lapjesrokken rokken, allemaal persoonlijk gemaakt, stonden daarmee symbool voor wat Mies Boissevain met haar oproep wilde tonen.
Het uitdrukken van eenheid in verscheidenheid. Daarnaast was er ook een feestrokkenlied, dat speciaal voor deze gelegenheid werd geschreven.

Als een rok helemaal volgens de regels was gemaakt werd deze in een register bijgeschreven. Hij kreeg dan ook een stempel en een nummer.
Er werden meer dan vierduizend rokken in dit register genoteerd.
Het Nederlands Openluchtmuseum bezit twee geregistreerde rokken.
Er waren dus heel veel vrouwen die er aan mee deden.

Feestrokkenlied

'Vlecht in uw rok het patroon van uw leven Vrouwen en meisjes van dorp en van stad Lichtend symbool van het vrouwelijk streven Draagt het verheugd, als de bloem draagt haar blad.

Eenheid in veelheid van lijnen en kleuren, Vormt met uw rok het saamhorig verband, In het geheel van historisch gebeuren, Tooit het ontwerp met Uw hart en Uw hand.

Stempelt Uw rok met het merk Uwer dagen, Voert dat wat was en wat is in Uw Vaan. Heden-Verleden, blijmoedig gedragen, Sierre Uw kleed, uw gezin, Uw bestaan.'

Inmiddels zijn er in diverse musea nationale feestrokken te bewonderen, er is zelfs enkele jaren geleden een tentoonstelling geweest bij museum De Koperen Knop.


Het Rijksmuseum heeft een aantal feestrokken in de collectie, waaronder een setje van een rok van een moeder, haar dochter en de pop Ireentje  De feestrok van Mies Boissevain is in het Verzetsmuseum, die van haar dochter Annemie in het Rijksmuseum

Het is heel leuk om deze rokken te bekijken en al die verschillende uitspraken en data te zien die erop zijn geborduurd, er zijn er diverse op Internet te vinden....voor de liefhebber...even googelen op nationale feestrok of bevrijdingsrok...

Anita.

Nuttig handwerken voor dames, maar ook voor kinderen..in oude boekjes kom je deze term nog wel tegen, vroeger moest handwerken vooral nuttig zijn....behalve op zondag moesten je handen altijd bezig zijn!
Jonge meisjes leerden het op school, het borduren van merk en stoplappen, breien van pannenlappen en sokken breien en tasjes haken...en later ook kleding zelf maken op de naaimachine.

Toen ik jong was moesten we een pannenlap breien op school..de pannenlap van mij heeft zeker een vol jaar geduurd en is diverse malen uitgehaald en steeds weer opnieuw beginnen met dat vreselijke ding!!!
Steeds liet ik steken vallen en vielen er dus vreselijke gaten in de pannenlap er kwam geen eind, aan dat breien van die pannenlap.

De handwerkonderwijzeres zal er wel heel erg moe van zijn geworden, want het handwerken zat toen niet echt in mij, kortom gezegd ik bakte er niet veel van...
Mijn moeder handwerkte thuis wel, maar dikwijls maakte ze het ook niet af en bleef er weer een halve trui in de kast liggen, die dus nooit meer af kwam...er lagen verschillende halve truien

Tot ik een jaar of 16 was toen wilde ik opeens een sjaal voor mezelf gaan haken, en zowaar het lukte nog ook.......daarna heb ik ook nog de destijds uitermate populaire gordijntjes gehaakt die bij iedereen voor het raam hingen..en ja hoor..ik vond het nog leuk ook.... hoe is het mogelijk!!!!

Toen ik na enkele jaren getrouwd was ontdekte ik.......... Het Breien en ook daar heb ik mezelf, helemaal opgestort....de ene trui na de ander verscheen onder mijn handen.
Ik leerde verschillende steken breien, tot zelfs kabels en noppen en ajour.
Het was een leuke hobby en ik vermaakte me prima in mijn vrije tijd.

Toen mijn zoon Nico 2 jaar oud was, wilde ik graag een matrozenpakje voor hem kopen omdat dat toen heel erg in de mode was en heel leuk stond bij kleine jongetjes, maar vreselijk duur was.
Helaas was ik niet echt goed achter de naaimachine, die ik wel bezat.
Ooit eens gekregen van de vader en moeder van Ed een vriendje waar ik toen verkering mee had, en die moeder van hem hoopte.... dat ik me nog eens op het kleding naaien zou storten..wat helaas toentertijd niet echt gelukt is.

De naaimachine mocht ik houden toen het uitging, maar eigenlijk had ik daar verder nooit iets mee gedaan..behalve met hulp van die moeder van Ed een jurk naaien...een eenmalig iets..
En dat nog wel terwijl ik op school naailessen had gehad dus het best wel moest kunnen...in ieder geval wel wist hoe het moest!
Ooit had ik nog wel eens een spijkervestje op school had genaaid wat best goed was gelukt.

De buurvrouw Mina, die toen naast ons woonde volgde diverse naaicursussen en zei: Kom op meid we kopen stof en dan gaan we zelf een matrozenpakje maken voor je zoontje, ik help je wel.
Zogezegd zo gedaan..we kochten stof en zaten die zelfde week nog achter de naaimachine.
En je gelooft het niet...... maar het ging als een trein..met hulp van haar zat in 2 dagen het hele matrozenpakje in elkaar, keurig netjes met grote matrozenkraag en al..prima gelukt.

Jaaaaaaaaaaaa en toen kreeg ik de smaak te pakken natuurlijk!
Ik begon met simpele broekjes maar kon al gauw van alles naaien, tot pyjamaatjes en dikke gevoerde winterjassen aan toe..ik stond gewoon versteld van mezelf.
Bergen kleding heb ik zelfgemaakt in die tijd, inmiddels had ik 3 kinderen dus het was wel handig dat ik zelf kleding kon maken voor hen.

Ook voor anderen naaide ik soms en natuurlijk ook voor mezelf.
Zo gingen er weer een aantal jaren voorbij en inmiddels kon ik breien haken en kleding naaien.
Daarnaast was ik ook gaan borduren, want dat was ook iets wat ik heel leuk vond om te doen.
Enkele schilderijen hangen nog steeds bij mij aan de muur.
Tot er op een dag een patchwork ochtend werd gehouden op een vrouwenochtend van de Ichtuskerk.
Dat patchen en quilten sprak mij heel erg aan, werken met mooie stofjes was een van mijn grootste hobby's dus.........en ik besloot om een cursus te gaan volgen bij Anna Groenendijk samen met enkele andere vrouwen.
Binnen enkele weken was er weer een nieuwe verslaving ontstaan namelijk .......Patchworken en Quilten.

En ik ging weer als een trein..na enkele jaren had ik de nodige quilts gemaakt en had me zelfs gestort op het impressionistisch quilten wat inhield dat ik weken met een witte lap bezig was waarop ik allemaal vierkantjes stof prikte.... net zolang tot ik er een patroon van een impressionistisch schilderij mee had ontworpen.

Inmiddels beheerste ik aardig wat handwerktechnieken en wist soms niet wat ik nu weer eens zou gaan doen, haken breien of toch maar weer een nieuwe quilt ontwerpen..?

Het is heerlijk dat je van alles kunt maken, alleen ontbreekt het vaak aan de tijd om alles te maken dat je leuk vind..dus moet je keuzes maken en dat is soms best wel moeilijk...maar toch ben ik dankbaar dat mijn handen en ogen nog steeds goed zijn en dat ik me iedere keer weer op iets nieuws kan storten...lang leve het handwerken! ;)

Anita.

oud en nieuw 2014

En weer is er een jaar voorbij van vreugde maar ook van verdriet, een jaar met hoogtepunten maar ook met diepe dalen..mijn lieve moeder die van ons wegging, het gemis van mijn onvergetelijke vader die er nu al bijna 5 jaar niet meer is....soms gaat het zo diep naar binnen het verdriet wat je hebt.

Te weten dat ze er niet meer zijn en in deze wereld ook niet meer terugkomen,kon je ze nog maar een keertje even spreken om te zeggen dat je veel meer van hen hebt gehouden dan je ooit tegen ze hebt gezegd.

Maar ook de liefde van mijn kinderen,schoonzoons en schoondochter en mijn kleinkind Avner en natuurlijk mijn vriend Ed, mijn broer Peter en andere vrienden en familie die toch altijd weer om me heen staan in moeilijke tijden,dat geeft moed en troost en fleurt je vaak weer op.
53 oudejaarsavonden heb ik nu meegemaakt..van klein meisje die achter de rug van mijn vader wegschool, voor het toch wel erg spannende vuurwerk, tot vandaag.. nu ik alweer 4 jaar oma ben van een geweldige kleinzoon die vanavond samen met zijn vriendje Sven, de sterretjes weer af gaat steken.

Wat hebben ze me veel gebracht al die jaren, van dankbaarheid, liefde en blijdschap, maar ook van pijn verdriet ,gemis en loslaten van angsten,emoties en leermomenten die iedereen in zijn leven heeft.

Het leven gaat maar steeds zijn weg, het ene jaar glijdt naadloos over in het volgende, en wij..wij glijden mee..weer een jaar verder,waarvan we niet weten wat er komen gaat!

Maar ondanks de ellende die we dagelijks over ons heen zien komen bij het journaal, en de gebeurtenissen die we zelf meemaken in ons persoonlijke leven, zijn er nog zoveel kleine dagelijkse dingen om God dankbaar voor te zijn, om je zegeningen te tellen....want het zijn er nog steeds veel.

Dat je een huis hebt met mooie spullen om je heen en niet in een stal hoeft te wonen..en volop lekkere dingen te eten en te drinken.

Dat straks de lente weer gaat komen met nieuwe bladeren en jonge eendjes.

De mooie kerststal die je hebt gevonden op marktplaats en waar een stukje van je ouders in terugkomt, momenten vol emoties.

De kerstboom met zijn oude ballen die je door de jaren heen hebt gekocht..al die herinneringen van Kerstfeesten lang geleden.

Dat je door het overlijden van je moeder nu een nog hechtere band met je broer hebt dan ooit tevoren.

Dat je met je handen nog steeds kunt handwerken, en geen last van reuma of andere vervelende ziektes hebt die dat zouden verhinderen.

Je jongste dochter die je whatsappt vanuit Brabant...waar ze oud en nieuw viert..met haar lieffie Yannis.

De andere kinderen met aanhang die allemaal bij je langskomen en hun eigen gezelligheid en liefde meebrengen.

Al die leuke kleine dingen geven je leven extra waarde, en iedereen heeft zijn eigen kleine dingen in zijn of haar leven.
Daarom wens ik dat voor al mijn vrienden dit jaar een jaar wordt, van veel gelukkige kleine dingen die het leven de moeite waard maken om te leven...veel geluk liefde en voor sommige onder ons kracht toegewenst om dit jaar te beginnen zonder de geliefden die er vorig jaar nog wel waren...of kracht voor moeilijk op te lossen situaties of andere zorgen of problemen die soms op je pad kunnen komen!

Anita

Het kerststalletje

In de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw waren mijn ouders jong, ze woonden beiden in Brabant, en kwamen ook alletwee uit een katholiek gezin.
Dat van mijn moeder was een heel streng gezin, ze woonden in een doorsnee straat in het centrum van Breda met 7 kinderen, een niet al te groot huis met een achterplaatsje.

Als ze buiten speelde en er kwamen jongens in de buurt, dan moest ze direct binnen komen, want dat kon natuurlijk niet....stel je voor...
Maandverband kenden ze toen nog niet, ze kregen een soort doeken die na gebruik in een emmer gingen en werden uitgewassen.

Ook een douche hadden ze nog niet in die tijd, eenmaal in de week gingen ze naar het badhuis of in een teil om zich helemaal te wassen.
Ze zaten des zondags trouw in de kerk met het hele gezin met 7 kinderen.
Als het s 'nachts onweerde moest iedereen uit bed komen en werd de trommel met belangrijke papieren op tafel gezet, zodat ze konden vluchten zodra er iets gebeurde......Geen wonder dat mijn moeder doodsbang was voor onweer!

Bij haar latere werk op de klokkenberg heeft ze zelfs een keer een vuurbal naar binnen zien komen in een ziekenzaal en er ook weer uit..dus dat versterkte het allemaal nog een beetje..doodeng vond ze het als het onweerde en was dan ook heel erg onrustig.

Het gezin waar mijn vader uit kwam woonde in Zegge, een klein dorpje onder de rook van Roosendaal.
Het was een klein boerderijtje en omdat zijn moeder vroeg overleed moest mijn vader als oudste kind al snel meehelpen in de huishouding en op het land.

Hij had een halfbroer en een halfzus, want hij was geboren uit een korte relatie van zijn moeder met een man op de kermis, tot zijn 5de was hij alleen met zijn moeder, daarna trouwde ze met een weduwnaar: Piet, het was een hele lieve man, die nieuwe vader.

Deze vader had hem aangenomen als zijn kind, en hij kreeg dan ook de achternaam van zijn stiefvader, waar hij overigens een hele goede relatie mee had ook in latere jaren.

Ze woonden naast een mastbos en daar werd dan ook heel veel gespeeld..en ook gejaagd op konijnen en allerlei ander dieren zoals otters en marters e.d.

Ook het gezin van mijn vader ging iedere zondag naar de katholieke kerk op het dorp, en als ze daarvan terug kwamen dronken ze een biertje in het café dat naast de kerk lag, dat was zo de gewoonte in het dorp Zegge.
De opvoeding van mijn vader was dus stukken vrijer, dan die van mijn moeder...dat kun je wel zeggen...

Mijn vader kwam later in het sanatorium te liggen vanwege longproblemen alwaar mijn moeder werkte, en zo leerden ze elkaar kennen en  trouwden na enkele jaren.
Omdat mijn vader op werf de Noord werkte in Alblasserdam, verhuisden ze daar naar toe.
Mijn moeder had in het begin heel veel heimwee en ieder weekend gingen ze dan ook even terug naar Brabant...naar Breda waar haar zus woonde.
Mijn broertje achterop de brommer bij mijn moeder, en ikzelf achterop de brommer bij mijn vader.

Zoals het een goed katholiek gezin betaamde vierden ze uitgebreid kerstfeest, naar de nachtmis en eten met heel de familie bij thuiskomst daarvan.
Heel vaak bij mijn tante Willy in Breda, de zus van mijn moeder, en haar man Paul.. die 4 kinderen hadden en nog in het ouderlijke huis woonden.

Maar in latere jaren vierden we ook wel kerst thuis in Alblasserdam.
Altijd werd er dan een kerststal gezet, een stalletje vaak zelfgemaakt met een soort gipsen beeldjes van de herders en koningen en van Jozef en Maria en natuurlijk van het kindje Jezus.
Het een en ander werd aangekleed met takken en mos en stro, en lichtjes eromheen... een prachtig geheel.

Als kind vonden wij dat natuurlijk geweldig, en verheugden ons er al op als alle spullen weer naar boven werden gehaald voor het jaarlijkse schouwspel met de feestdagen.

Mijn vader had een heel oud stalletjes met dikke takken erop gespijkerd en wat verf hier en daar.
Het was nog van zijn vader geweest, dus waarschijnlijk al heel oud, en ieder jaar werd het weer gebruikt...echt een erfstuk dus..

Mijn vader was er dan ook heel trots op dat hij het mocht hebben.
Er hing een prachtige engel aan met een bordje met de woorden erop : Gloria in Excelsis Deo.
Het kindje lag in een soort houten kribje en er waren veel schapen een hondje en een os en een ezel.
Ook waren er herders en natuurlijk 3 koningen waarvan eentje een donkere huidskleur had.

Jaar in jaar uit... kwam het kerststalletje met de kerst, op een tafeltje te staan en mijn broer en ikzelf groeiden daar mee op, tot we het huis uitgingen, en onze eigen kerstfeesten vierden.

Jaren later gingen mijn ouders verhuizen naar een ander huis en er hielpen diverse vrienden van hen mee, en door een of andere domme fout werd het kerststalletje per ongeluk weggedaan.
Toen mijn vader die kerst het stalletje wilde neerzetten, kwam hij erachter dat het er niet meer was!
Dat vond hij verschrikkelijk, maar er was helaas niet veel meer aan te doen...gedane zaken nemen geen keer.
Hij kocht een ander nieuw kerststalletje, maar ieder jaar spraken we toch weer over het oude stalletje waar we zoveel mooie herinneringen aan hadden bewaard.

Enkele jaren geleden is mijn vader overleden en dit afgelopen jaar september ook mijn moeder.
Daardoor ga je als kind weer denken aan vroegere tijden en dagen en al die dingen die nooit meer terug komen.
En dat kerststalletje was daar een onderdeel van ,een heel klein stukje uit mijn mooie katholieke jeugd.

Daarom ben ik eens gaan zoeken naar een oud kerststalletje op marktplaats wat leek op dat vroegere kerststalletje en uiteindelijk heb ik dat gevonden....natuurlijk in Brabant.

Dit jaar staat er bij mij in huis een kerststalletje zoals uit vroegere tijden, met dezelfde dieren, herders en koningen en Jozef en Maria en het kindje Jezus in de kribbe als een eerbetoon aan mijn beide ouders die niet meer op deze wereld zijn, maar er in mijn gedachten toch bij zullen zijn!

Iedere keer als ik dan naar dat kerststalletje kijk zal ik me het oude kerststalletje herinneren, en de liefde en warmte en de heerlijke jeugd die mijn ouders mij destijds gegeven hebben herdenken!

Anita.

Vanmiddag hebben we mijn moeder begraven..het was een mooie dienst zoals zij het gewenst zou hebben,Rust in Vrede... lieve moeder en oma..we zullen nog vaak aan je denken en de mooie herinneringen koesteren in ons hart...


Mijn moeder...

Mijn moeder was een kind geboren in 1937...de crisisjaren nog net voor de tweede wereldoorlog.
Ze kwam uit een gezin met 7 kinderen, 4 meisjes en 3 jongens.
Ze woonden in de Beekstraat 57 te Breda, een wijk vlakbij het drukke centrum van Breda.
Daar groeide zij op in een Rooms katholiek gezin en ging op school bij de nonnen.
Haar jeugd was streng religieus, maar toch heerste er wel een gezellige en hartelijke sfeer in huis
en had zij een gelukkige jeugd daar in dat Brabantse land.

Dat haar moeder overleed toen zij pas 19 was, was een van de eerste dieptepunten in haar leven.
Daarna wilde ze heel graag non worden, maar besloot toch maar om als huishoudelijke hulp op de klokkenberg te gaan werken waar ze uiteindelijk mijn vader Jan tegenkwam.
Ze scheelden ruim 12 jaar in leeftijd en dat vonden haar ouders toch eigenlijk wel heel moeilijk.
Uiteindelijk kwam alles gelukkig nog goed met de hulp van de pastoor van Zegge.
Ze trouwden op 23 april 1959 te Breda en gingen wonen in het kleine dorpje Alblasserdam
waar mijn vader lasser was op werf de Noord.
Mijn moeder had thuis nooit iets huishoudelijks hoeven doen,mijn vader moest haar alles leren, gelukkig had hij een ruime ervaring omdat ook zijn moeder al jong was overleden en hij de oudste was in het gezin, zodat hij de rechterhand van zijn vader was geworden.
In dat allereerste begin had mijn moeder,heel veel heimwee naar de drukke stad Breda
en naar haar grote familie.
Ieder weekend gingen ze dus naar Brabant op de brommer,en logeerden dan bij haar zus Willy die inmiddels ook getrouwd was met een neef van mijn vader, en in het ouderlijk huis woonde met zus Annie, broer Koos en vader van Berkom.

Na ongeveer een jaar werd hun eerste kind een dochter...Anita geboren.... dat was ik dus,
al snel volgde na 2 jaar een zoon, mijn broer Peter.
Inmiddels had mijn moeder al heel veel mensen leren kennen,
en voelde ze zich al wat meer thuis in het kleine dorpje Alblasserdam.
Ze ging op het katholieke kerkkoor en stortte zich op het koken en hield regelmatig tupperware parties,ze was altijd vrolijk en liep dikwijls in huis te zingen,soms zelfs in het latijns.
Ze was een lieve, zorgzame, hartelijkemoeder die altijd voor ons klaar stond en erg voor ons opkwam,als mijn vader, wel eens te streng was geweest naar haar inzicht.
Ze las veel streekromans en in de avonden werd er steevast een potje gejokerd met vrienden.
In mijn herinnering werden er in die tijd.... sloten met koffie gedronken met diverse vriendinnen,
en kleedjes met bloemen borduren was voor haar favoriete bezigheid.

Iedere week gingen er brieven de deur uit naar haar broers en zussen en regelmatig gingen wij op familiebezoek of kwam er familie bij ons logeren.
Als we bij haar lievelings- broer Theo logeerden,stond er altijd een uitgebreide rijsttafel klaar want hij was getrouwd met een lieve Indische vrouw, Jeane die ons altijd volstoptte met lekkere hapjes.
Dat waren heerlijke weekenden vol hartelijkheid en gezelligheid samen met de familie.
Elke zomer logeerden we 2 weken bij mijn opa van vaders kant,die naast een mastbos woonde.
Dan ging mijn moeder Peton Place kijken bij mijn tante Nelleke, omdat mijn opa geen tv had en ze toch absoluut geen aflevering, van die destijds populaire serie wilde missen.

Inmiddels was mijn vader afgekeurd en kwam thuis te zitten, en om het financieel wat beter te krijgen ging mijn moeder werken bij een gezin met 11 kinderen en later bij een slager en zijn vrouw.
Dat werk deed ze met veel plezier want poetsen in huis was een van haar grootste hobby's.
Zo ging het leven verder, en ze werd oma van 4 kleinkinderen, Susanne, Nico, Marijke en Janneke.
Daar was ze heel gelukkig mee en ze verwende haar kleinkinderen dan ook zoveel mogelijk!

Toen ze op latere leeftijd haar heup brak, hield ze daar heel veel klachten aan over.
Ze werd eigenlijk nooit meer de oude Lenie en vooral lopen ging steeds moeizamer.
Ook geestelijk werd ze minder alert en was ze af en toe behoorlijk in de war.
Haar man was altijd de sterke rots in haar leven,ze steunde dan ook heel erg op hem,
helaas ging ook zijn gezondheid steeds meer achteruit.
Uiteindelijk stierf mijn lieve vader.... een week voor hun 50 jarige bruiloftsdag.
Dit was weer een groot dieptepunt in haar leven, waar ze eigenlijk niet meer overheen kwam.
Na de dood van mijn vader, die altijd het anker in haar leven was geweest,
ging het langzaam steeds slechter met mijn moeder.
Ze kreeg vasculaire dementie en veel last van haar darmen en ging hollend achteruit.
Mijn broer Peter die ook mijn vader jaren had verzorgd,verzorgde haar zo goed als hij kon,
maar uiteindelijk ging het niet meer thuis,het was allemaal te moeilijk geworden,
en ze kwam terecht op een kamer in het verzorgingstehuis de Alblashof.
Langzaam zagen we haar uit dit leven wegglijden,ze kon niet meer lopen, werd incontinent.
Maanden van zware depressies volgden,veel verdriet,ze snapte er allemaal niet veel meer van.

Gelukkig knapte ze door de goede zorgen van het vriendelijke personeel
van de Alblashof en het dagelijkse bezoek van mijn broer Peter
weer een beetje op, maar de oude Lenie werd zij niet meer....
Voor ons leek het alsof ze de moed om te leven had opgegeven zo langzamerhand.
Uiteindelijk werd ze in augustus 2013 behoorlijk ziek, terwijl ook haar lievelingsbroer Theo in
diezelfde maand een flinke beroerte kreeg.
Dit leidde tot hun beider dood op dezelfde dag 2 september 2013....alsof ze het met elkaar hadden afgesproken, zo sterk bleek hun band te zijn dat hij zelfs de dood overwon!
Hun hele leven hadden zij beiden al zo´n sterke band gehad...Theo en Lenie..
hun hele leven was het al... 2 zielen 1 gedachte...tot in de dood toe..
Wij zijn dankbaar voor alle mooie jaren, die we samen met haar hebben mogen beleven.
Alle liefde en hartelijkheid die zij ons, en iedereen om haar heen heeft gegeven.
Al die mooie jaren en dierbare herinneringen samen met haar gezin en familie, en boven alles
ook met haar broer Theo en haar zus Willy die haar zo lief waren.

Wij geloven dat ze nu samen zijn, bij hun Hemelse Vader die hen door dit leven heeft geleid.
De God en Vader waar zij beiden in geloofden,
die van kindsbeen af hun levens in Zijn handen heeft gehouden.
Rust in Vrede Lieve Lenie en Lieve Theo, wij zullen jullie liefde aan ons gegeven
voor altijd in ons hart bewaren.

 

Anita