19 jan 2010, 21:37
Enkele jaren geleden kocht ik de tweede cd Heartstrings and loose ends van
Leoni Jansen waarop het nummer staat van de Magdalene Laundry.
Prachtig nummer ....schitterend vertolkt... dit trof mij diep in mijn
hart, omdat het heel mooi gezongen wordt maar ook vanwege de tekst over
de geschiedenis van deze Ierse
wasserijen, waarin zoveel onrecht is gebeurd zoals te lezen is in het onderstaande stuk.
Zelf ben ik katholiek opgevoed in een gelukkig en harmonieus gezin, met
heerlijke herinneringen aan het katholieke sfeertje en dat er ook een
andere kant aan katholiek zijn kon zitten heb ik vroeger nooit
geweten...vreselijk en heel triest voor deze vrouwen en meisjes..ook wel
genaamd de Maggies..
Er is een film over gemaakt met de gelijknamige titel die ik ook gezien heb, heel indrukwekkend...
Het nummer is ook wel te beluisteren op You tube..
helaas...
niet de versie van Leoni.
The magdalene laundry
door Leoni Jansen
For seventeen years I`ve been
scrubbing this washboard
Ever since the fellas started in after me
My mother poor soul didn`t know what to do
The Canon said " Child there`s a place for you"
Now I`m serving my time at the Magdalen Laundry
I`m towing the line at the Magdalen Laundry
There`s girls from the country,girls from the town
Their bony white elbows going up and down
The reverend mother as she glides through the place
A tight little smile on the side of her face
She`s running the show at the Magdalen Laundry
She`s got nowhere to go but the Magdalen Laundry
Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain
I`m washing altar linen and cassocks and stoles
I`m scrubbing long johns for these holy joes
We know where they`ve been when
they`re not saving souls
What the red wine split what the
smooth hand poured
We`re squeezing it out at the Magdalen Laundry
We`re scrubbing it out at the Magdalen Laundry
Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain
Sunday afternoon when the Lord`s at rest
It`s off to the prom watch the waves roll by
We`re chewing on our toffees hear
the seagulls squawk
There go the maggies the children talk
Through our faces they stare at
the Magdalen Laundry
In our eyes see the glare of the Magdalen Laundry
Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me
Don`t you let me
Won`t you let me wash away the stain
Oh Lord won`t you let me wash away the stain
Het verhaal van de Magdalene Laundries overgenomen van de vpro gids 2007
Patrick van IJzendoorn
Wees gehoorzaam, anders stuur ik je naar de wasserijen.” De meeste Ieren
kennen deze dreigende woorden uit hun jeugd. Het klonk onschuldig, maar
wat het precies inhield werd zeven jaar geleden duidelijk in Sex in a
Cold Climate. Deze documentaire toonde de gruwelen binnen de zogeheten
Magdalene Laundries, de Roomskatholieke opvoedtehuizen waar zeker
dertigduizend Ierse ‘probleem’meisjes en –vrouwen door nonnen zijn
tewerkgesteld, vernederd en misbruikt. De laatste wasserette van de
‘Sisters of Misery’, eentje in de hoofdstad Dublin, werd pas in 1996
gesloten. Dat betekent dat er binnen de Europese Unie, waar het Groene
Eiland sinds 1973 deel van uitmaakt, jarenlang een
quasi-gevangenisregime heeft bestaan dat associaties oproept met diverse
strafkampen uit totalisataire regimes, en met Pasolini’s Salo, of de
120 dagen van Sodom.De naar de heilige Maria Magdalena, de gevallen
vrouw die de woorden van Jezus als geen ander tot zich heeft genomen,
genoemde wasserijen werden in de negentiende eeuw opgezet als
opvangtehuizen voor prostituees. In de loop van de afgelopen eeuw zou de
definitie van ‘gevallen vrouw’ drastisch verwateren. Dochters uit
gebroken gezinnen, jongevrouwen die ongewenst zwanger waren geworden
(niet zelden als gevolg van ontucht), weeskinderen en tienermeisjes die
zo knap waren dat de kans op een ‘immoreel’ bestaan te groot werd geacht
kwamen ook in aanmerking voor oneindige tucht. Deze bestond uit 12 uur
per dag, zes dagen per week en 52 dagen per jaar schrobben, bleken en
strijken, om tussendoor te worden vernederd en misbruikt door leden van
de sadistische nonnenorde. Ze droegen ruim bemeten aardappelzakken, om
hun postuur te verbergen. Bijbelse roepnamen als ‘Mary’ werden
omgedraaid tot ‘Myra’. Onderling praten was verboden. Alleen spreken met
God was toegestaan, maar deze zou vooral worden vervloekt. Voor de kerk
viel het symbolische samen met het praktische: de vrouwen konden met
het vuil van anderen hun eigen ‘zonden’ wegwassen, terwijl de kassa
bleef rinkelen. Veel ‘Magdalena’s’ zouden tot hun, al dan niet
zelfverkozen, dood opgesloten blijven. In strijd met de wet weigerde de
kerk de sterfgevallen officieel aan te geven. In de jaren zeventig
werden op het voormalige terrein van de Sisters of Charity in Dublin 133
anonieme graven ontdekt. Met het sluiten van de wasserijen volgden meer
van zulke ontdekkingen. Het bestaan van zulke wasserijen beperkte zich
niet tot Ierland, maar nergens zou het regime zo hardvochtig zijn,
waarschijnlijk omdat in geen ander land de kerk zoveel vrijheid van de
overheid kreeg als hier. De macht van de katholieke kerk in Ierland
heeft onder meer te maken met het feit dat katholiek-zijn hier synoniem
staat voor anti-Brits zijn.Een gebrek aan aandacht hebben de Magdelana’s
de laatste tien jaar niet gehad. Joni Mitchell zong over hun
lotgevallen, in Derry was een fototentoonstelling te zien, de historicus
Frances Finnegan schreef met Do Penance or Perish een uitgebreid
verslag en momenteel woedt er een debat over de authenticiteit van het
gruwelverhaal Don’t Ever Tell van ex-Magdalena Kathy O’Beirne, een vraag
die wordt bemoeilijkt doordat de kerk niet of amper bijhield welke
Magdalena’s ze onder haar hoede had. Veel aandacht is uitgegaan naar de
films Sinners van Aisling Walsh en vooral The Magdalene Sisters van
Peter Mullan. Laatstgenoemde film, welke prijzen won in Toronto en
Venetië, kreeg extra aandacht omdat hij werd uitgebracht ten tijde van
de seksschandelen rond de katholieke kerk in Amerika. Hoe gevoelig het
onderwerp in Ierland ligt bleek onder meer uit de beslissing van Mullan
om, uit angst voor sabotage, in Schotland te filmen. Zo bleek het niet
mogelijk te zijn om in de Ierse media oproepen te plaatsen voor
Magdalena’s. Uiteindelijk zou een kwart van de Ieren de film zien.Zo’n
bereik heeft Mullan’s voornaamste bron van inspiratie niet gehad. Tot op
heden heeft de Ierse televisie Sex in a Cold Climate niet willen
uitzenden. Van de tachtig sociaal-historische documentaires die Steve
Humphries heeft gemaakt, is hij het trotst op dit eenvoudige
‘talking-heads’-document, welke deeluitmaakte van de Witness-reeks op de
Britse zender Channel 4. Meteen na de uitzending belden 450
ex-Magdalena’s een speciaal ingesteld telefoonnummer. Eerder had het
Humphries grote moeite gekost om ex-Magdalena’s te vinden die wilden
praten. Zeker degenen die nog in Ierland woonden bleken doodsbenauwd te
zijn om hun mond te openen, wellicht omdat niet alleen de kerk, maar ook
de politie, de kinderbescherming, rechters en de eigen familie bij dit
heropvoedschandaal betrokken waren. De vier vrouwen die aan het woord
hebben Ierland achter zicht gelaten. Onder hen Phyllis Valentine, die
naar het oordeel van de pastor zo aantrekkelijk was dat ze een groot
gevaar liep op een zondig leven. Om die reden werd de toen veertien jaar
oude Phyllis naar de Magdalene Laundry in Galway gestuurd. Ze vertelt
hoe ze daar door de zusters werd geslagen door de leren riemen die ze om
hun middel droegen, waarna ze zichzelf onherkenbaar terug zag in de
spiegel. Brigid Young belandde in een aan de Magdalene Laundry van
Limerick gelieerd weeshuis. Ze herinnert zich hoe de vrouwen regelmatig
door de nonnen werden uitgekleed en vernerderd. Een bezoekende priester
maakte zich schuldig aan verkrachtingen. Het meest trieste verhaal komt
uit de mond van Christina Mulcahy die, terwijl ze hem de borst aan het
geven was, in 1940 van haar tien maanden oude (buitenechtelijke) baby
werd gescheiden. Na drie jaar wist ze te ontsnappen, maar het zou nog 55
jaar duren eer ze haar zoon zou terugzien.Waar Mullan, een PPR-achtige
katholiek, de oorzaak zoekt in een bizarre interpretatie van het begrip
zonde en het bestaan van een veredelde theocratie in Ierland, daar is
Humphries een stuk kritischer over het conservatisme binnen het Roomse
geloof, vooral waar het gaat om seksuele voorlichting en
voorbehoedsmiddelen. Vanuit de kerk zelf is wisselend gereageerd op alle
onthullingen. Het Vaticaan noemde de beschuldigingen leugenachtig, maar
verschillende aartsbisschoppen, zoals die van Glasgow, hebben het
onrecht toegegeven. De Ierse regering heeft indertijd een onderzoek
gelast, maar daar is tot op heden weinig meer van vernomen.
Anita
voor haar eindexamen docent kunstzinnige vorming 
zou volgen op vrijdag 2 juli 2010 in de middag om 2 uur in het theater van de openbare Bibliotheek
te Rotterdam.
en haar 6 maanden oude zoontje Avner 
zou ik daar naar toe gaan.
naar de Kralinge zoom en vandaar verder met de Metro naar blaak.
opgelopen tot zo,n 35 graden, 
een tomaat was er niets bij...het arme jochie...
van de chipkaarten, maar uiteindelijk stonden we te wachten op de goede Metro...althans dat dachten we...
dus snel uitgestapt..en weer opgestapt aan de andere kant de goede richting op.
dat was dus weer een echte Anita Act..
witte roos.
bleef hij lachen naar iedereen die in zijn blikveld kwam.
en een kletspraatje zijn we snel weer huiswaarts gegaan om de voetbalwedstrijd te bekijken van 
Nederland tegen Brazilië.
en pinda's
keken we naar de mooie wedstrijd
waarin Nederland een geweldige overwinning behaalde en zo doorging naar de halve finale van het wereldkampioenschap voetbal.
